سام

85.

2011-02-06T23:11:00.003+03:30

امروز ازم خواستی برات سی‌دی الله الله رو بخرم.

دو تا کار داری با گوشی بابات. یا داری با جی‌پی‌اس نقشه های دنیا رو بالا و پایین میکنی؛ یا انریکه و کِشا گوش میدی و باهاشون میخونی.

عمو دیگه دوست بابا نیست و دوست خودت‌ه. قراره باز برین کوه، حال کنین.

امروز ما رو به یه جفت اسکیت فروختی و حاضر شدی بری بچه‌ی بابای دوستت بشی.

یه روز بیست دقیقه با بیشتر توی ماشین خودت رو به خواب زدی فقط برای اینکه بابا بغلت کنه ببرتت بالا. ما همگی باورمون شده بود. حالا دیگه وقتی میخوابی مطمین نیستم فیلممون نکرده باشی.

مثل خیلی از هم سن و سالهات که این روزها میبینم کار با کامپیوتر و آی‌‌پاد و تاچ‌اسکرین‌ها و ... جزء بدیهیات ه.

عاشق غافلگیر کردنی. وقتی میپرسی ترسیدی؟ یا باحال بود؟و جواب مثبت میشنوی گوشه‌ی چشمت برق میزنه.

درس خوندن رو دوست داری. به نقاشی خیلی بیشتر از پیش علاقه نشون میدی، موسیقی رو غریزی درک میکنی. اما فکر کنم بین درسها ریاضی ،زبان و جغرافی رو از همه بیشتر دوست داشته باشی. اینجور باشه میشه گفت عین خودمی!

وقتی زبان میخونی ازمون میخواهی که برای هر کلمه هم فارسی هم ژاپنی و هم انگلیسیش رو بهت بگیم. امیدوارم همینطوری ادامه بدی.

84.

2011-01-29T14:26:00.010+03:30

روزهایی که میگذرند تو بزرگ و بزرگتر میشی. هنوز هم میشه منو شگفت زده کنی از رشدت، از بالندگیت، از روند بزرگ شدنت. اینکه تا کی این غافلگیری ادامه داره شاید تا وقتی من زنده باشم. گاهی فکر میکنم یعنی من هم به همون اندازه ای که تو منو متعجب میکنی آیا مامان رو متعجب کردم ؟ یا هنوز دارم گاهی غافلگیرش میکنم؟ میمونم یعنی من هم هنوز دارم بزرگ میشم و لحظه هایی میرسه که مامان به خودش بگه دخترم این مرحله رو هم پشت سر گذاشت؟

یه عمر میشه که ازت ننوشتم. خودم هم روندش رو گم کردم تو شلوغی ماه هایی که گذشت. بعضی از کارهات اصلن تموم شدند و من فقط با نگاه کردن به عکسهاست که بعضی هاش رو یادم میاد.
مثلن تا همین یکی -دو ماه پیش دوستهای خیالی داشتی و به شدت درگیرشون بودی. دو تا دستهات رو به جای دو تا بچه تصور میکردی و روبروی هم نگهشون میداشتی و مکالمه میکردی.
فارسیت خیلی بهتر شده اما هنوز لهجه داری که کمی کودکانه و کمی ژاپنی ه و گاهی مترجم لازم میشی.
نه حرف زشت بلدی نه فحش فقط وقتی عصبانی میشی میگی میندازمت سطل آشغال. اینو از من یاد گرفتی البته من در مورد وسایلی که باهاشون درگیر میشی یا وقتی به زور میخواهی کارتون ببینی در مورد سی دی هات میگم اما تو تعمیمش دادی به آدمها که باید از سرت بندازم. البته راستش رو بخواهی فکر میکنم همه ما لازمه وقت عصبانیت یه جوری خودمون رو آروم کنیم و تو اینو بلد نیستی هنوز. اهل گریه کردن هم نیستی و میترسم اینجور وقتها آسیب ببینی. هنوز یه راه مطمین پیدا نکردم که یادت بدم. خوشبختانه به من هم نرفتی که جیغ و داد کنی!شبها اول جدا میخوابی اما نصفه شب میایی پیش ما. ما هم میذاریم تا کم کم خودت با وضعیت جدا خوابیدن عادت کنی. وقتی میایی پیشم بهم میگی دستت رو بده من. دستم رو میذاری زیر سرت و چند بار میبوسی و توی خواب بهم میگی بی تا دوست دارم یا عاشقتم و من غرق در خوشی سعی میکنم فراموش کنم که باید جای خوابم رو باهات تقسیم کنم.سفر آمریکا تجربه ی جالبی بود برای هر دومون. تو کلی دنیا دیده تر شدی. با عمو برایان کلی رفیق شدی و همینطور جک همسایه ی هشتاد ساله شون که مربی ورزش بود و روزها تمرین بسکتبال و بیس بال بهت میداد. با عمو برایان هم گلف بازی میکردی. هر دوشون نصیحتم کردند که ورزش رو برات جدی بگیرم و مطمین باشم که میتونی یه روزی قهرمان ورزشی بشی. این شانس رو داشتی که دیزنی ورلد رو ببینی.نیویورک هم خیلی بهت خوش گذشت. با دمیان و شایان حسابی دوست شدی و جانان رو هم دیدی. از نور چراغهای تایمز اسکویر متعجب شدی و توی سنترال پارک دنبال سنجابها کردی. همراه من و مهشید خرید کردی و توی موما گذاشتی من همه قسمتهاش رو ببینم. آخرهای سفرمون برای شاهرخ دلتنگی میکردی و بی تاب و بد غذا و کلافه بودی. وقتی برگشتیم و رسیدی توی اتاقت به من گفتی من عاشقم توی اتاقم باشم.سفر ژاپن اما چیز دیگه ای بود. از لحظه ی اول انگار به وطنت برگشتی. نه دلتنگی کردی نه دلت میخواست برگردی. همه جا رو یادت بود. با سینا و فراز تا میشد خوش گذروندی. غذا خوردنت هم بازخوب شده بود و با ولع همه ی اون چیزهایی رو که دوست داشتی میخوردی و مینوشیدی. دلم برات سوخت که مجبوری دور از زادگاهت و جایی که روتینهاش رو بهتر از اینجا میشناسی زندگی کنی .

83.

2010-05-24T11:24:00.003+04:30

یه عصر خوب بهاری، از اون ساعتهای گرگ و میش بعد از بارون که تهران عین بهشت میشه داشتیم دور یکی از این میدونهای محلی دور میزدیم که اولین شعر زندگیت رو گفتی. فواره های حوضهای میدون باز بود و یه عده زن و مرد کهن سال و بچه اونجا بودند. با ریتم کاملن شاعرانه و مکث بین هر جمله گفتی:
مردم ها نشستن...
حرف میکنن...
آب نگاه میکنن...
خسته نمیشن...

تو کی اینهمه فارسیت خوب شد که به شعر گفتن از موقعیت ها رسیدی؟

یه بعد از ظهر خوب بهاری دیگه تو کاخ سعدآباد

82.

2010-03-10T15:37:00.002+03:30

بی ادب شدی. بدترین حرفت هم اینه"بچه پررو پی پی کردی؟"
مستاصل میشم از دستت اکثر وقتها.

81.

2010-01-05T00:30:00.000+03:30

هنوز نتونستم یه اسباب بازی فروشی مدل ژاپن پیدا کنم که دو تایی توش غرق بشیم و با کلی خرت و پرت که یا چشم تو رو گرفته یا دل من رو برده بیاییم بیرون. هنوز نمیدونم کجا برم که تمام وسایل مورد نیاز بچه ها رو بتونم یکجا بخرم.

اینجا نه اینکه همه چیز اما بیشتر وسایل بچه ها عین خود بزرگتر ها جنبه ی تجملات داره نه استفاده ی واقعی. وضعیت کتابها بهتره. حداقل من تا حالا هر کتابفروشی رفتم تونستم توش کلی کتاب و دفتر و برچسب نقاشی بدرد بخور پیدا کنم.
گاهی به خودم میگم کاش یه سرمایه ای داشتم یه دونه از اون مدل فروشگاههای زنجیره ای بچه ها میزدم که هم خودم پولدار بشم هم نسلی رو از بلاتکلیفی نجات بدم. اما این هم میمونه پیش بقیه ی ایده های به عقیده ی خودم ناب که مورد نیاز سرمایه است!

خب من یه اعترافی بکنم بهت که چقدر ذوق میکنم وقتی میبینم تو مفاهیم رو خوب درک میکنی. مثلن وقتی بهت گفتم مامان اینبار دفعه ی آخر بازی باشه بعد تو با انگشتات تا 5 شمردی و گفتی 5 تا بازی میکنم و بعد میام و عمو محمد تعجب کرده بود؛ یا مثلن میدونی چند تا از چند تا بیشتر ه؛یا خیلی مفاهیم دیگه ی عددی که تو موقعیت ها نشون میدی و میفهمم که با اینکه هیچ وقت بهت آموزش مستقیم ندادیم اما مفهومش رو درک میکنی خوشحال میشم.
وقتی یه تیکه کاغذ پاره کردی و سه تا زیر لیوانی رو گذاشتی روش و ادای سوار شدن در آوردی بهت میگم این چیه میگی دوچرخه میفهمم که بلدی مدل سازی بکنی. یا وقتی وسط سالن کنسرت کاغذ میخوای و روش یه دایره میکشی و ادای دف زدن در میاری که این همونه که خانومه میزنه میفهمم که شکلها رو تشخیص میدی.
تفاوت ها رو میپرسم و میبینم که میتونی با دلیل برام بگی چی با چی فرق داره.
رنگها رو تشخیص میدی و غیر از سبز و آبی که مثل ژاپنی ها جا به جا میگی همه رو بلدی.
توپ بازیت حرف نداره و معلومه پاهای قویی داری و میتونی ذهن و پات رو خوب هماهنگ کنی. انگشتات حسابی خوب کار میکنند و با اینکه در بستن دکمه و پوشیدن کفشهات معمولن تنبلی میکنی اما میتونی اون شابلون های ریز اسباب بازی رو تو نخ کنی.
نقاشیت تعریفی نداره اما خودت میدونی داری چی میکشی و بعد هم برامون توضیح میدی. رنگ کردنت خیلی خوب شده که اینو مدیون مهد کودک ایرانیم. تقریبن دیگه رنگ رو از خط بیرون نمیزنی.
اوضاع خلاقیتت هم بد نیست. مثلن امروز پودرت رو ریختی رو ماشینت و گفتی میخواهی ماشین رو با برفهای روش ببری مهد کودک پیش دوستات. نخهای بازیت رو آویزون ماشینت کردی و میگی ماشین عروس ه. تقریبن هر روز یه کار جدیدی میکنی که پیش خودم بگم اِ این دیگه چه جوری به فکرش رسید.
عکاسیت خیلی خوبه و دیگه میتونی سوژه و کادر رو درست تنظیم کنی.
کار با کامپیوتر رو هم در حد باز کردن فایلهای خودت، بیستن پنجره ها، اینکه صفحه ی یاهو یعنی کار دارم!، و خیلی کارهای ساده ی دیگه بلدی.
فاریسیت با سرعت عجیبی داره خوب میشه. یاد گرفتی بعد از شنیدن هر چی که خوشحالت میکنه میگی"خب خدا رو شکر" .
میدونم که خیلی از بچه ها همه ی این کارها رو شاید خیلی بهتر بکنند یا از تو خلاقتر باشند اما برای من همین که تو این همه از دنیای اطرافت درک میکنی خیلی خیلی خوب ه. این رو هم میدونم و میبینم که از خیلی از بچه ها حتی بزرگتر از خودت که به نظر باهوش هم میاند خوش فکرتری و رشد ذهنی و حرکتیت جلوتره. اینجوری میشه که ته دلم از راه و روش که اومدم و اومدیم راضی باشم و فقط
برای خودم به خودم ببالم از داشتنت.

80.

2009-11-24T18:50:00.000+03:30

خوابیدی روی زمین به پهلو و یه سری از گنجینه ی صندوق عقب ماشینت رو ریختی روی سرامیک ها و باهاشون ماشین بازی میکنی.

اینجوری بهت بگم که همه چیز رو ماشین و قطار و گاهی هواپیما میبینی. خیلی که بخواهی عمیق بشی به پهلو دراز میکشی و حرکت چرخها و بقیه اجزاش رو نگاه میکنی. این قضیه خیلی وقت ه که عادت شده و کم کم دارم باور میکنم که راه پدرت رو در خودروسازی ادامه بدی.
دستکش پشمی هم دستت کردی. مامان امروز برات خریده. روزی نیست که بیرون بره و برات یه چیزی نخره. الان هم منتظری که برف بیاد و بری برف بازی. هیچجوری راضی نمیشی درشون بیاری.
همچنان غذا خوردنت معضل ه. فعلن رو آوردی به یه جور بیسکوییت اصفهانی ه که توی تهران هم به سختی پیدا میشه، سیب زمینی و سوسیس پنیری که بهش میگی قلنبه. نه میوه نه گوشت نه نون نه برنج و نه هیچی دیگه. البته شیر هنوز سرجاشه و غذای اصلیت. شیشه رو هم ازت گرفتم اما فرقی نکرد حالا توی لیوان یا با نی میخوری.
حقیقت اینه که تا به حال اینهمه مستاصل نبودم در حل یه مشکل. هیچ مشاوره تخصصی و هیچ نصیحت دوستانه و هیچ قهر و تهدید و آرامشی هم جواب نمیده.
عین رویا میمونه برام که یه روز خودت بیایی طرف شیرینی یا میوه یا بستنی یا خورشت و پلو و ...بخواهی بخوری. شاید من اون روز رو دیدم.
بماند.

79.

2009-11-01T11:30:00.000+03:30

همین حالا داری توی حموم آب بازی میکنی. تام رو هم بنا به تشخیص خودت که کثیف بود بردی که بشوریش با یه عالمه خرت و پرت دیگه. از اول نوزادیت عاشق آب بازی بودی.

دیشب مامان زنگ زد که با مامان فخری حرف بزنه ولی عمو برایان گوشی رو برداشت. همچین که شنیدی کی پشت خط ه پریدی و گوشی رو به زور ازمون گرفتی و با اون زبان نصفه نیمه باهاش احوالپرسی کردی. صدای عمو برایان هم میومد که داشت با تمام دانسته های ژاپنی و فارسیش باهات حرف میزد. بعد هم تا آخر شب هی گفتی بریم سوار هواپیما بشیم بریم خونه ی عمو برایان. تو که خونه شون رو ندیدی فکر کنم هتل توی دوبی رو فکر میکنی خونه شون باشه. شاید هم یه روزی شد که بریم آمریکا و تو حسابی اونجا کنار عمو برایان و خاله فریبا خوش بگذرونی.
اون چهار روز سفر دوبی فکر کنم بهترین دوران این سه ماه بود برات. البته سفر شمال کنار فامیل پدری من و سفر دوم به اصفهان کنار عمو جمال و عهد و عیالش با اون همه محبتی که بهت -بهمون دارند هم خیلی خوش گذشت.
همش آرزو میکنم حالا که از زندگی در جهان اول با تمام امکانات آموزشی و شرایط مناسبش برای رشد و پیشرفت محرومت کردیم حداقل اینجا انقدر از بودن کنار آدمهایی که انگار تنها سرمایه ی ارزنده ی توی ایران هستند لذت ببری و درس زندگی بگیری که جبران بشه.

پ.ن:حواسم هست که امروز اول نوامبر ه و تو یک ماه بزرگتر شدی.

78.

2009-10-03T21:31:00.014+03:30

از همون روز که شد اولین کوچ برات مشغول تجربه های جدید هستی. نمیدونم روح کوچیکت چطور دووم میاره این همه تغییر رو. از اون روتین ساده با اون تعداد معدود آدمها که میشناختی پرت شدی وسط یه عالمه شلوغی با کلی آدم جدید با کلی دوست جدید که به زبون آدم بزرگها حرف میرنند(آخه تا قبلش فکر میکردی بچه ها فقط به ژاپنی حرف میزنند و فارسی مال بزرگهاست!) وسط یه عالمه سفر و مهمونی و دیدار. گاهی کلافه‌ای گاهی به شدت خوشحال. اما وقتی خسته‌ای و دلخور، عکس خودت رو توی خونه‌مون که زیر میز شیشه‌ای مامان هست نشون میدی و میگی بریم اینجا. آدمهایی رو که دوست داری و ازت دور میشند رو هم میگی رفتند ژاپن.

از تو چه پنهون من هم دلم تنگ ه برای آرامشی که تمومش کردیم.

77.

2009-09-15T12:54:00.004+04:30

خونه رو جمع کردیم. از تخت تو شروع کردیم که خیلی وقت بود میخواستیم بذاریمش کنار. اول موندی این کجا رفت بعد هی که ما بیشتر خونه رو خالی میکردیم هی ذره ذره غصه خوردی که کمد کجا رفت؟ میزمون کو؟ تلویزیون چی شد؟ به ماکرو اون که رسید دیگه تحملت تموم شد هی میگفتی به "دادر" بگو اینو برگردونه. نادر هم که کلن از رفتن ما و جمع کردن هامون دلش گرفته بود میگفت آخی کاش میذاشتی تا روز آخر باشه. من هم که دلم یه کمی گرفته بود نزدیک بود بزنم زیر گریه. بعد هم که یخچال رو نصفه شبی رد کردیم و تو صبح بیدار شدی دیدی نیست بد جور حرصت گرفته بود. ماشین بابا هم رفت و تو مونده بودی چه بلایی داره سرمون میاد که همه چیزمون رو داریم از دست میدیم. میدونی فکر کنم عین خودم باشی که وسایل برات قسمتی از روح زندگی میشند و مدل خودم بهشون علاقه داری. درست برعکس بابایی که وسایل براش فقط وسایلند و نه بیشتر.
وقتی اومدیم ایران و تو ماشین جدید رو دیدی انقدر ذوق کردی که انگار جای خالی همه ی اون از دست دادن هات رو گرفت. دیگه" آتاراشی کوروما" شد سمبل نجات ما از وضعیتی که احتمالن در ذهن کودکانه ی تو فلاکت بار بود.
کاش من هم بچه مونده بود و اوضاع به همین سادگی در ذهنم روبراه میشد.

Happy 3rd Birthday

2009-08-01T17:10:00.000+04:30

76.

2009-05-29T10:25:00.002+04:30

دوره‌ی جدیدی در زندگی و روابط مادر و فرزندی ما شروع میشه از همین دوشنبه. درست وقتی قراره وارد سی و پنجمین ماه زندگیت بشی.
واقعیت این ه که کمی میترسم یا شاید کمی نگرانم. از اینکه دیگه مهد نباشه و من این کمک بزرگ رو نداشته باشم. میترسم نتونم به اندازه ای که توی مهد سرت گرم بود سرت رو گرم کنم. میترسم حوصله ات تو این یه ذره جا و همین یکی- دوتا جایی که داریم برای تفریح سر بره و من نتونم کاری بکنم. میدونم دوست داری با من باشی؛ هر روز. و بیشتر وقتها وقتت رو با من گذروندن- هر چقدر هم که باهات بازی نکنم اونقدر که مربی ها بازی میکنند و روشهام مبتنی بر اصول آموزشی نباشه و تو رو کلافه کنم-رو ترجیح میدی به مهد بودن و با دوستات خوش گذروندن.
یه ترس دیگه هم دارم. اینکه خسته بشم و کم بیارم از مادر فول تایم بودن. تجربه ی جدیدی ه برام و به نظرم سخت میاد. بهت قول میدم که تمام سعی ام رو بکنم تا به تو سخت نگذره اما نمیدونم چقدر موفق میشم.
فقط امیدوارم همه ی این تصمیم ها برای تو نتیجه‌ی خوبی داشته باشه و به تو آسیبی نزنه. امیدوارم یه روزی نگی کاش جور دیگه ای تصمیم گرفته بودیم.

75.

2009-05-20T12:22:00.004+04:30

حرف که زیاده. اما اینبار فقط خواستم بگم از این اسم جدیدم که تو دو-سه ماهی هست برام گذاشتی خیلی حال میکنم.
از اون روزی که میخواستم اسم و فامیل‌هامون رو با هم بهت یاد بدم یه دفعه به نظرت بامزه اومد که به من بگی "می چن". تداعی میشه همه ی نامهایی که من رو به تو مربوط میکنه.
"بی تا. مامان. کاچن(اوکا سن خودمونی)."

74.

2009-05-12T12:15:00.000+04:30

داری به سه سالگی نزدیک میشی. ما در آستانه ی یه کوچ دیگه هستیم و اینبار تو هم همراهمونی و بیشتر از ما شاید اثر این کوچ برای تو باشه. من نگران این هستم که نکنه با این سفر تو آسیب ببینی.

من این روزها همش درگیر این فکرم که رفتن از اینجا بیشتر به نفع تو هست یا به ضررت.
وقتی فکر میکنم که اگه ما اینجا زندگیمون اونطور که میخواهیم هم بشه باز هم جای خالی آدمهایی رو که تو رو دوست دارند رو برات پر کنیم با هیچ چیزی. آدمهایی که تو تا حالا شانس دیدن و بودن باهاشون و دوست داشتنشون رو نداشتی و اگر نتونی توی زندگیت اون وقتی که وقتش هست به درک مفهوم خانواده و محبت و ساپورتی که ازشون میگیری برسی شاید هیچ وقت دیگه نتونی لذت داشتنشون رو درک کنی. به این فکر میکنم که ما همه ی خاطره های خوبمون وقتی ساخته شد که کنار بقیه بچه های فامیل و دوستان بودیم. و تو اینجا با اینکه دوستان خوبی داری اما هیچ وقت نمیتونی اون رابطه رو باهاشون داشته باشی. میدونی دلم نمی خواد هیچ وقت برای یه لحظه پیش خودت فکر کنی که خارجی هستی. چیزی که اگر ما اینجا بمونیم اتفاق میفته. شاید برای تو خیلی درد نداشته باشه اما من دردم میاد اگه روزی به من بگی کاش من هم حق آب و گل داشتم. دلم میگیره وقتی فکر میکنم تو داری با فرهنگی بزرگ میشی که من هیچ اشتراکی باهاش ندارم و به حکم همیشه خارجی بودنم اینجا هیچ وقت نمی تونم بهش احساس مالکیت بکنم. دلم نمیخواد وقتی مدرسه رفتی نتونم تو درسها بهت کمک کنم. وقتی نوجون شدی نتونم حرفهات روبفهمم و درک کنم شرایط و دنیات رو. اینجوری بگم دوست ندارم به وقت نیازت نتونم کمکت کنم.
من همه ی این سه سال سعی کردم تو رو توی جامعه ی ژاپن طوری نگه دارم که فرقی با بقیه بچه ها نداشته باشی. همراه تو شعرهای کودکانه ی اینجا رو یاد گرفتم بازیهاشون رو اصطلاحات کودکانه شون رو. انقدر که حالا میبینم از ایران و کودکی های خودم و فرهنگ کودکانه ی ایران هیچی بهت یاد ندادم. راحت نیست و نبود. دلم میگیره که همه ی این زحمتها رو بکشم و بکشیم و باز هم تو اینجا غریبه باشی. خوشحالم که این سه سال رو اینجا بودی و سالهای مهم کودکیت رو با خیلی از چیزهایی که شاید برای ما اصلن در جای دیگه امکانش شاید فراهم نبود؛ گذروندی. با شادی کردن؛ نظم؛ طبیعت؛ موسیقی در فرهنگ ژاپنی که متاسفانه از فرهنگ مردم ما خیلی غنی تر هست بزرگ شدی.
این هم شانس تو بود که اینطور اتفاق بیفته. من همیشه فکر میکنم اگه اینجا اومدن فقط همین یه اثر خوب رو هم داشته باشه ارزش همه ی این سالهایی که اینجا به هیچ گذروندم رو داره.

73.

2009-04-22T08:00:00.001+04:30

آدم میمونه گاهی از توانایی های خودش در کنترل اوضاع به وقت ناچاری.
دیشب سکته کردم. دیروز از صبح که چشم باز کردی هی گفتی "اونسن" هوای بارونی و خاطره ی بار قبلی یاد اونسن انداخته بودت یا اینکه برای ددر برنامه ی دیگه ای که جدیدن انجام نداده باشی به فکرت نرسید رو نمیدونم. اما گیر دادی دیگه. عصر که از مهد برگشتی ایستادی دم ماشین و گفتی اونسن و نمیخواستی برگردی خونه. که با سیاست بابایی و قول من که شب میریم راضی شدی بیایی خونه. شام خوردیم بازی کردی و شب ساعت هشت من و تو به جای حمام خونه رفتیم اسپای نزدیک خونه مون.
بعد از نیم ساعت داشتم با خودم فکر میکردم این دفعه بچه ام خیلی آب بازی نکرد اما زیادی اینجا گرمه و بهتره زودتر بریم. تو رو شسته بودم وکار خودم هم رو به تموم شدن بود که یه دفعه بازی رو رها کردی و شروع کردی به غرزدن و نشون دادی میخواهی بیایی بغلم . بغلت کردم و داشتم خودم رو آب میکشیدم که یه دفعه چشمات بسته شد و تو بغلم از حال رفتی.
مرگ رو به چشم دیدم. مثل دیوانه ها با همون وضع پریدم توی رختکن. هی میگم بهتر شدی که با بی حالی سرت رو تکون دادی. خوابوندمت روی تخت تعویض . هی بهت آب پرتقال دادم تا بهتر شدی.
اینکه چطوری لباس پوشیدیم و اومدیم خونه رو دیگه نفهمیدم چی کار کردم. فقط وقتی شب کنار بابایی خوابیدی انگار که از آسمون به زمین اومده باشم.

72.

2009-04-14T11:00:00.000+04:30

نادر داشت تلفنی به مامان میگفت که سام خیلی بزرگ شده و با یه ماه پیش که من اومدم ایران خیلی فرق کرده. من همش فکر میکردم این روند بزرگ شدن اخلاقی و رفتاری و جسمیت فقط برای من که مادرتم به چشم میاد اما میبینم که جدن داری رشد میکنی و روز به روز تغییر میکنی.

دیروز برای اولین بار جراتت رو جمع کردی و بالاخره به یه جوونور دست زدی. یه کفشدوزک با به قول خودت "تانتو موشی" نشسته بود اومد نشست روی شاخه ی کاجمون. اول کلی از دیدنش ذوق کردی اما بعدن تونستی بهش دست بزنی. تا شب این موضوع رو چند بار برای خودت و من و بابات تعریف کردی.

داری خیالبافی میکنی و از رویاپردازیهات هم برام گاهی تعریف میکنی. با اینکه خیلی از قسمتهای قصه هات رو نمیفهمم اما سعی میکنم به روت نیارم و تا اونجایی که میتونم بذارم ذهنت پرواز کنه و هی بگی و بگی.
پای ثابت این داستانهات همیشه یه جونور هست که معمولن هم پروانه است. وسط قصه هات یا از هواپیما میگی یا از قطار. که چون سوار قطار شدن رو به یاد داری بیشتر از "دنشا" برامون میگی. بقیه چیزهایی رو هم که میشناسی ردیف میکنی. مثل عینک یا جوراب یا ساعت. گاهی هم گریزی به رنگها میزنی.

رنگهای اصلی رو میشناسی و چون همش رو به ژاپنی میگی و موراساکی یا بنفش برات گفتنش سخته تنها رنگی ه که موقع گفتنش مشکل داری.

زبان فارسی گفتاریت پیشرفت چندانی نداشته ولی بیشتر حرفهای ما رو میفهمی. گاهی هم که ما فکر میکنیم حواست نیست ویه چیزی میگیم با اعلام اعتراضی یا نظري غافلگیرمون میکنی!

وقتی خیلی در حال کیف کردن هستی کف دستهات رو گره میکنی تو هم و میذاری زیر سرت و مشغول لذت بردن میشی.

یاد گرفتی من رو به خنده بندازی. تا من عصبانی یا جدی میشم میایی میچسبی به لپهای من و صدای بادکش درمیاری. مثلن سرکارم میذاری که میخواستم بوست کنم یا گازت بگیرم. من هم خنده ام میگیره دیگه.

خیلی زیاده تمام اون کارهایی که میکنی و نوشتن از درکی که از اطرافت پیدا میکنی کم کم داره سخت میشه. گستره ی شناختت از زندگی و از دنیا انقدر بزرگ شده که دیگه نوشتن از بخشی ازش باعث میشه قسمت بزرگیش جا بیفته. شاید باید به نوشتن از خاطره هات در روزهایی که اتفاقات جالبی میفته برات اکتفا کنم.

سام تو جدن بهترین و هنوز هم عجیبترین اتفاق زندگی من بودی.

71.

2009-03-17T08:45:00.002+03:30

یه میلیون لحظه گذشت و من خواستم از خاطره های تو یا حسهای خودم بنویسم و ننوشتم. نمیدونم دلیلش کدوم یکی بود.
این که این چند ماه به شدت روح و روانم قاطی کرده بود و نوشتن که سهل ه حرف زدن از کمترین موضوعات هم یا برام سخت بود یا با تشنج اعصاب همراه بود. آره پسرم شاید زمانی که تو این نوشته ها رو بخونی به نظرت عجیب بیاد که یه روزی بوده که مامانت هم مثل خیلی از اونهایی که دهه‌ی چهارم زندگیشون رو میگذرونند دچار بی هدفی با بلاتکلیفی بشه و حسابی قاطی بکنه. گاهی فکر میکنم اگر میشد که این روزها رو مینوشتم شاید یه روزی کمکی باشه به درد و رنجی که در مرحله ای از زندگی شاید دچارش بشی. شاید وقتی ببینی که آدمهای قبل از تو هم کشیدن بار زندگی گاهی براشون طاقت فرسا میشه کمکت کنه که راحت تر کنار بیایی با مسایلی که من الان هیچ ایده ای ندارم در آینده چه شکلی خواهند بود. بگذریم. روزهای خوبی رو نگذروندم ولی تا اونجایی که در توانم بود سعی کردم تو از درد درونم چیزی جز همون بداخلاقی‌های گاه‌وبی‌گاه مادرانه حس نکنی.
شاید هم اصلن دلیل این مدت سکوت این بود که رابطه‌ی کلامیم با خودت بهتر از قبل شده و دیگه کمتر میلی به نوشتن داشتم. قدیم‌ترها وقتی اینجا مینوشتم احساس میکردم دارم با کسی که زبان مشترکی نداریم برای روزی که به زبان مشترک رسیدیم مینویسم. اما حالا کم کم داریم همدیگه رو میفهمیم و نیاز من هم به نوشتن و حرف زدن با تو از این طریق کمتر شده.

شاید هم دلیلش کمرنگ شدن حس نوشتن در من بود که با اینکه حرفها بیخ گلوم میموند اما نمیتونستم با کلمه هاو نوشتار بیانشون کنم.

دلیل این همه فاصله انداختن هر چه که بود باز هم بهانه‌ی کافیی نیست از اینکه این همه لحظه‌های ناب‌ت رو ثبت نکردم. نمیتونم خودم رو بابت این سکون ببخشم. اما تو با همون قلب کوچیکت که اندازه‌ی همه ی آبهای پاک دنیا زلال ه من رو ببخش.
مثل همون وقتایی که وقتی ازت عصبانی میشم با قدرت از خودت دفاع میکنی و با لحن محکمت بهم میگی که برای کاری که کردی دلیل یا حق داشتی. بعدش به دقیقه نکشیده از اینکه ناراحتم کردی ناراحت میشی و سعی میکنی رفع دلگیری کنی با حرفی یا ادایی.

پسرک خوبم دلم می خواد تمام توانم رو به کار بگیرم که روحت رو که به زیبایی صورتت میمونه همین طور پاک و خالص نگه دارم. کاش قدرت این رو داشته باشم که نذارم کودکت هیچ وقت فراموش بشه و بتونم کاری کنم که حس هات همینطور دوست داشتنی و کودکانه بمونند.

70.

2008-12-30T12:55:00.002+03:30

و خب در زمستونی که گذشت در زمینه‌ی فناوری بازیهای جدید و آشنایی با بازیهای قدیمی پیشرفت‌های زیادی داشتی.

69.

2008-12-30T10:50:00.001+03:30

این روزها خیلی بیشتر و بهتر توانایی ساختن انواع چهارچرخه داری اما این‌ها چون اولین سازه‌های معنی دارت بودند من جو گیر شدم و ازشون و مراحل کار عکس گرفتم.

68.

2008-12-30T09:39:00.002+03:30

قدم زدن و برف بازی با مامان در اولین و آخرین برف زمستانی

شب یلدای چهار نفره و آشنایی تو با نحوه گرفتن فال حافظ!

67.

2008-11-30T10:40:00.001+03:30

تولد سینا و سامی که عاشق شمشیر ه.

همچنان یکی از بهترین سرگرمی هات وقت گردش بیرون از خونه؛ جمع کردن سنگها و پرت کردنشون توی آب ه.

وقتی باهات مثلن مصاحبه میکنیم و ازت می پرسیم چه حیوونی دوست داری یا میگی زوسن-فیل-یا اوما-اسب-.

66.

2008-11-24T15:40:00.000+03:30

فقط خودت ببین و قضاوت کن وقتی میگم بعد از قرنی مهمونی رفتن تمام وقت دنبال تو بودم که یا ضربه ی مغزی نشی یا با مخ نری تو دیوار یا از پله ها سقوط آزاد نکنی یا ... دروغ نگفتم. نه اینکه فکر کنی دارم غر میزنم ها اصلن حسابی هم بهم خوش گذشت از تماشای شوق و خوشی تو کنار بچه ها.

65.

2008-11-04T07:00:00.001+03:30

ا.خب من عاشق اون تشکر کردنتم که وقتی نیمه شب بهت شیر میدم و لباسهات رو که خیس کردی عوض میکنم و برت میگردونم سر جات با همون چشمهای بسته و در حالی که هنوز خوابی بهم میگی.

2.و البته کلافه از اون همه زوری که میگی و من هم چون مامان خوبی هستم و یه عالمه کتابهای تربیت کودک خوندم فکر میکنم نباید زیاد سر به سرت بذارم و خب معلومه که یه وقتایی قاطی میکنم.

3.و گاهی مثل دیروز که استثناین چرت بعد از ظهری هم نزدی که یه آنتراکت بدی جهت جمع کردن قوای تحلیل رفته، خسته ام از اون همه بازی و بدو بدو و جنگیدن و شمشیر بازی و یه وری توی چادرت نشستن و صد تا- باور کن در حال حاضر صد و چهارتا توپ داری!- توپ رو از دور و بر خونه جمع کردن و کتاب خوندن و نقاشی کشیدن و پینگ پنگ و بولینگ و صدای کارتن-Anpanman- و غذا نخوردن و التماس کردن برای یه لقمه و همه کارها رو خودم بکنم و عصبانی شدن هات از اینکه یه کاری رو نمی تونی بکنی و قطار بازی و کول و بغل کردن و ...
باور کن خیلی بیشتر از اینهاست.

4.و دلتنگم همه ی اون لحظه هایی که کنارت نیستم. هر چند مطمینم اون وقتها داره کنار دوستانت و مربی ها بهت خوش میگذره و با اصول و قواعدی درست چیز یاد میگیری و شادی از اوقاتت توی مهد، اما دلیل نمیشه که دلم برات یه ذره نشه.

5.و دیوانه ام از غذا نخوردن هات.

6.و متعجبم وقتهایی که رفتارهایی میکنی که نشونم میدی بزرگ شدی و خیلی چیزها رو درک میکنی.

7. و کیفورم از اون وقتهایی که وقتی میفهمی عصبانی هستم یا جدی با خنده و دلبری سعی در تعدیل اوضاع داری.

8.و خلاصه که هر چی بیشتر بزرگ میشی بیشتر هم در کنارت بودن خوش میگذره.

64.

2008-11-04T06:00:00.001+03:30

شنبه که اومد بابایی بعد از قرنی دست زن و بچه رو گرفت و برد همین شهر بغلی که یه هوایی به کله‌مون بخوره. چهارتایی شال و کلاه کردیم و راه افتادیم. دست بر قضا شما رضایت دادی که صندلیت رو عقب بذاریم و این فرصتی داد تا من توی راه فارغ از رانندگی کنارت بشینم و از همسفریت لذت ببرم. اگه یه بچه تو دنیا باشه که این همه خوش سفر باشه و پایه برای مدت طولانی توی ماشین موندن و راضی به به‌هم خوردن برنامه‌ی خواب و خوراکش فقط تویی.
توی راه با هم حرف میزدیم و کتاب میخوندیم و هله و هوله میخوردیم و کمی هم خوابیدی که کلن سرحالت کرد وقتی اونجا رسیدیم.
از همون اول یا رفتی سراغ آب و فواره یا هر جا گروهی مشغول رقص و موزیک بود نشستی به تماشا. کلی هم برای گروه رقاصان فسقلی که اومدند روی سن دست زدی و ذوق کردی. عین ماه نشستی کنارمون و برنامه ها رو تماشا کردی که حسابی چسبید. در کمال تعجب هم توی رستوران گذاشتی راحت غذا بخوریم و مجبورمون نکردی وسط رستوران بدویم دنبالت و در حال دلبری از مردم دستگیرت کنیم.

در حال لذت بردن از تماشای رقصنده ها

میخواستی توی اون سرما بری توی این استخره که با کلی گریه و التماس و در کمال نارضایتی من و بابایی جلوت رو گرفتیم.

و البته همونجور که گفتم همش گیر دادی به حوض و فواره که ما هم تمام عکسهامون شد با حضور این حوض ه.

63.

2008-10-14T05:00:00.000+03:30

آخرهای ماه سپتامبر دوباره برنامه ی فستیوال ورزشی شما بود.
افتتاحیه رو دو زانو نشستی کنار دوستات و برنامه ی چیرلیدر ها رو تماشا کردی. معرفی کلاس شما هم با خوندن اسمهاتون و دویدنتون توی زمین انجام شد! بعد شماها دسته جمعی کیمونوی قرمز پوشیدید و با آهنگ دونگوری مثلن رقصیدید. تو هم اون وسط هی لپهای "آیانو چن" رو که کنار هم ایستاده بودید میکشیدی به جا اجرا کردن کارهایی که مربی ها یه ماه براش زحمت کشیده بودند!
بعد هم دوتایی میمون شدیم و مسابقه ی دو و بالا رفتن از مانع و چیدن موز دادیم که حسابی سرش خندیدیم.

با این کیمونوها و این هدبندها انقدر همگی خوردنی شده بودید که حد نداشت.

یه آنتراکت داشتید و وسطش با بقیه یه شیری به بدن زدید.

با "شون کون" خوشحال از توپ‌هایی که جایزه گرفتید بعد از برنامه یه طرف دیگه زمین حسابی بدوبدو و بازی کردید. این هدبندها رو هم نمیدونم وسط شلوغی کی بست به کله‌هاتون.

و اینجا یه مادر و بچه‌ی میمونی شده بودیم که بیا و ببین!

62.

2008-09-24T09:50:00.003+03:30

طبق معمول صبح ها که همیشه عجله دارم و نصف کارها رو توی ماشین انجام میدم؛ داشتم توی ماشین پشت چراغ قرمز دفترت رو مینوشتم که همینجوری که بیرون رو نگاه میکردی بهم گفتی "آتو بی تا". ازت پرسیدم برای چی تشکر میکنی و البته خیلی هم توقع جواب نداشتم. رو کردی بهم دفترت رو نشونم دادی و یه سری از همون حرفهایی که هیچی ازش نمیفهمم و الکی سر تکون میدم گفتی اما وقتی آخرش یه سن سی گفتی فهمیدم داری برای نوشتن دفترچه ازم تشکر میکنی.
خدای من تو کی انقدر حواست جمع بود که بدون هیچ اشاره ای فهمیدی دارم چی کار میکنم. بهت گفتم "خواهش میکنم عزیزم. درست میگی دارم تو دفترت برای سن سی مینویسم که چی کارها کردی که بدونه."

خب این روزها کمتر روزی میگذره که تو با این فهمیدن هات و نشون دادنشون با زبون بی زبونی یا رفتارت غافلگیرمون نکنی.

بهترین اتفاق این روزها برام شنیدن این هست که من رو با اسم خودم صدا میکنی. خودت رو مدتی ه من میگی و بقیه رو هم تا حدودی درست خطاب میکنی.

بازی مورد علاقه ی این روزهات بولینگ ه. که بعد از چند باری که با بابایی و نادر و سینا و فراز و دایی ممد رفتیم حسابی جو گیر شدی و دایم با همون اسباب بازی هات مشغول تمرین بولینگی. بعد از آخرین بار و نگاه کردن به یه آقایی که کنارمون خیلی حرفه ای بازی میکرد فیگور درستش رو هم یاد گرفتی و معمولن درست بازی میکنی.
رتبه ی دوم بازیها هم شمشیر بازی به روش سامورایی هاست که این یکی رو از کاراکتر یکی از کارتون ها یاد گرفتی و تا فرصت گیر میاری ما رو زیر ضربات خودت له و لورده میکنی.

حالا که بعد از چند وقت دارم دوباره ازت مینویسم ننوشته های ماههای قبل رو هم هر چند مختصر اضافه کردم.

Happy 2nd Birthday

2008-08-01T18:30:00.001+04:30

پسرک دوست داشتنی دو ساله شدی. و من باورم نمیشه روزگاری بود که تو نبودی و من مامانت نبودم. انگار که از ازل با هم بوده باشیم.

61.

2008-07-31T17:50:00.013+04:30

شاید برای اولین بار کنار رودخونه رفتن -منظورم غیر از اون ماه های اول که میذاشتمت تو صندلی ماشین و میرفتم کنار رودخونه تا تو یه خواب حسابی بکنی و من هم یکم سرحال بیام -یکی از بهترین تجربه های ماه جولای بود. به خصوص وقتی یواش یواش شروع کردی توی رودخونه قدم زدن و جریان آب ولرم رو روی پوستت احساس کردی و ماهی هایی رو دیدی که از زیر پاهات در میرفتند. به ما هم البته خوش گذشت.

بعد یه روزی دوباره خیلی زود تولد شد. این دفعه مامان. باز کیک گذاشتیم. شمع چیدیم روش. تو هزار بار شمع ها رو فوت کردی. کراکر ها رو با ذوق تو سر و کله ما ترکوندی. کلاه بوقی سرمون گذاشتیم و رقصیدیم و باز رفتیم رستوران و تو یکم حوصله ات سر رفت.

یه روز هم با هم رفتیم باغ وحش. کلی از دیدن حیوونها کیف کردی. اولین حیوونی که تشخیص دادی کوالا بود که من هم نمیدونستم میشناسیش. از کنار هر کدوم میخواستیم بریم دل نمیکندی. بعدش هم رفتیم بالای اسکای تاور و ما سعی کردیم بعد کلی رانندگی و راه رفتن استراحت کنیم که با بدو بدوی تو دور اونجا و تو دل دختر پسرهایی که اونجا مشغول لاو ترکوندن بودند؛ رفتنت نشد یه دل سیر بشینیم و ببینم دنیا دست کی ه.

یه شب هم باز رفتیم پیش سینا و فراز و باربکیو راه انداختیم که شما هم حسابی برای درست کردن آتیش زحمت کشیدی!

یه روز هم رفتیم مرغابی وحشی خوردیم. البته تو که کلن با غذا قهری و فقط کمی برنج خوردی که خوب من برای همون یه کم هم کلی ذوق مرگ شدم. ولی اونجا از تمام امکانات طبیعی برای تجربه و بازی استفاده کردی.

و البته در این ماه جلوه های جدید از خرابکاری از خودت نشون دادی که گاهن من رو حیرون میکرد.

60.

2008-06-30T18:01:00.003+04:30

وقتی مامان اومد تعطیلات تو هم شروع شد. راستش من هم دلم نمیومد همین مدت کوتاهی رو که کنار مامان بزرگت بودی به بهونه ی مهد رفتن و زبان یادگرفتن ازت بگیرم.
تولد دایی نادر بود و تو اون روز با اینکه حال زیاد مناسبی نداشتی اما مثل همیشه با خوش اخلاقی همراهیمون کردی.
از برنامه های دیگه ی ماه جون رفتن به تولد فراز بود که همراه مامان و نادر رفتی. طبق گزارش مامان اونجا در کنار بقیه بچه ها حسابی آتیش سوزوندی و خوش گذروندی.
نمیشه گفت که اون ماه شیطون بودی. یعنی راستش حالا که نگاه میکنم و با الان مقایسه میکنم به نظرم نمیاد اما خب مدارک زیادی وجود داره که ثابت میکنه در مواقعی که پا بده خوب مشغول میشی!
و البته فعالیت های فرهنگی مثل سابق در بالکن و در محضر گل و بلبل و یک عدد مامان بزرگ همچنان ادامه پیدا کرد.
و این هم یکی از خوش اخلاق ترین چهره هاته که معمولن بعد یه روزی که حسابی بهت خوش گذشته باشه-مثل همین عکس که بعد از یه رستوران به هم ریزون و یه کیک به سر وکله ی مامانت مالون ازت گرفته شد-میشه باهاش دیدت.

59.

2008-06-10T11:20:00.000+04:30

هوس کردم یه(به اینجا که رسیدم ازخواب پریدی دارو و شیر خوردی کلی گریه کردی، کنارت دراز کشیدم که باز بخوابی و خودم هم یه چرت ده دقیقه ای زدم!) داشتم میگفتم هوس کردم عکسهای امروز رو بذارم.

یه دفعه صبح دلم خواست امروز که کلاس نداشتم روبه کل تعطیل کنم و کنارتوباشم. باز با هم رفتیم پارک. همون کارهای همیشگی...

به هاتو(کبوترها) هاغذا دادیم؛
توپ بازی کردیم؛

فریزبی بازی کردیم؛

بعدرفتیم قسمت اسباب بازیها که توتمام مدت توپت رومیکشیدی و از سرسره پایین میومدی؛

یه عالمه هم بچه های مدرسه ای دیدیم که با ذوق براشون دست تکون دادی و باهاشون دوست شدی.
بعد هم اومدیم خونه و یه میگوی حسابی زدیم به بدن و تو همینجوری که anpanman نگاه میکردی خوابت برد.

58.

2008-06-05T10:04:00.004+04:30

دیشب دوتایی "Hokey Pokey" خوندیم و رقصیدیم و تو هر بار آخر هر قسمت دو تا انگشتهای فسقلیت رو می آوردی بالا و پز آخرش رو میگرفتی و من و بابایی دلمون غنج میرفت از این ادا ت.

از دیروز ادا درآوردن با صورتت رو هم یاد گرفتی و ما رو کلی سرکار میذاری.

و آخر اینکه دیشب موقع عوض کردن تی شرت ت از دستم در رفتی و شروع کردیم دنبال هم تو اتاق و تو در یه لحظه از فرار هجوم بردی به سمت توری. توری با جاش در اومد و نقش زمین شد. بابایی با پیچ گوشتی پیچ ها رو باز کرد و در رو جا انداخت و همین شد که تو پیچها رو هم کشف کردی. بعد من رو مجبور کردی بغلت کنم تا دستت به تمام پیچهای بالای در برسه و بتونی مثل بابایی سفتشون کنی.

همین جوری خواستم بگم چقدر همون چند ساعت از شب دور همدیگه بهمون خوش میگذره و باور کن بیشتر به خاطر بودن تو ست.

57.

2008-05-27T10:20:00.003+04:30

Chocolate taste for very first time

دیروز موقع خواب بعدار ظهری کنارت دراز کشیده بودم و فکر میکردم روزهای هفته که من پیشت نیستم وقتی ترسیده از خواب میپری چطوری با دیدن مربی ها آروم میشی. راستش رو بگم هنوز با مهد رفتنت کنار نیومدم. هنوز گاهی دچار عذاب وجدان میشم. هنوز بیشتر روزها از لحظه ای که میذارمت و میام دلم برات تنگ میشه. هنوز فکر میکنم نکنه یه روزی از ندیدن تمام اون لحظه هایی که توی مهد هستی و من ازت دورم پشیمون بشم. روزها زود میگذرند و تو به چشم به هم زدنی بزرگ میشی و از تو و کودکی و معصومیتت فقط خاطره هاش میمونه. دلم میگیره وقتی به اون روزها فکر میکنم. گاهی دلم میخواد حتی زمان رو برگردونم به وقتی کوچیکتر بودی وقتی نوزاد بودی و من فکر میکردم چطور ممکنه انقدر بزرگ بشی که اون صندلی قرمزه برات اندازه بشه و گردنت دیگه توش ول نشه و حالا وقتی روش دراز میکشی پاهات میرسه به زمین. پسرم بزرگ شدی. دیگه اون طفل نوپا نیستی. حالا یه پسر بچه ی دوست داشتی شدی که همه‌ی ثانیه ها برای لذت بردن از داشتن ت و بودنت کم ه.

***********

این روزها از بودن دایی نادر کنارمون خیلی خوشحالی. خیلی سعی میکنم که اینو ننویسم تا یه روزی که خوندیش نگی مامانم باز جریان "سوسکه و دست و پای بلوری بچه اش" رو راه انداخته اما باور کن اغراق نمیکنم. حتمن به خاطر خارجی بودنت ه یا شاید هم به خاطر موهای حلقه حلقه ات یا سرحالی و لبخند همیشگیت یا شاید به خاطر اینه که هر کسی کمی بهت توجه میکنه شروع میکنی باهاش خوش و بش کردن و دوست شدن؛ هر چی که هست همیشه وقتی بیرون هستیم توجه زیادی جلب میکنی. هر کی که از کنارت رد میشه یه "کاوایی" بهت میگه و یه بای‌بای ازت دریافت میکنه.

به طرز عجیب و غریبی شیطون شدی. من دیگه جرات نمیکنم با تو تنها بیرون برم بس که باید همش دنبالت وسط فروشگاه یا هر جا که باشیم بدوم. پریروز که بین فقسه های سوپر گمت کردم و یکی از خانومهای دستفروش اونجا وقتی دید دارم سراسیمه میدوم گفت تو دنبال اون بچه خوشگله میگردی این طرفی رفت. کار رو به جایی رسوندی که وسط فروشگاههای لباس نشستی و تیکه های موکت تزیینی رو از جاش در می آوردی. و من هم پشت سرت خرابکاریهات رو راست و ریس میکردم.

شون کون. ریوتاچان. آیانوچان. دوستهای صمیمیت هستند. وقتی اون روز موقع قدم زدن رسیدیم مهد شون کون اومد دستت رو گرفت و دو تایی با هم رفتید که قدم بزنید و من در تعجب بودم که چطور تو که کمتر من رو همراهی میکنی اینطور آروم کنار مربی ها وبقیه بچه ها داری میری هواخوری.

دیگه کاملن ژاپنی حرف میزنی. فارسی رو خوب میفهمی و بعضی چیزها رو به فارسی میگی. اما آواها و اداهای تکلمت ژاپنی شده. هنوز آواز خوندن رو خیلی دوست داری و تمام ریتمهایی که بلدی از ترانه های کودکانه ی فارسی یا ژاپنی یا موزیکهایی که زیاد شنیدی رو همراهی میکنی. یه شعر هم بلدی که هر وقت من رو عصبانی میکنی میخونی و من رو به خنده میندازی. همونی که آخرش میگه "آپوپو..." و بعد باید با صورتت ادا در بیاری. یعنی ذاتن بلدی آدم رو از عصبانیت در بیاری و بخندونی. این رو از بابایی به ارث بردی هر چند که بابایی کلن معتقده هر چی قیافه اش به اون رفته عوضش رفتار و روحیاتت شبیه من شده!

56.

2008-04-11T16:55:00.000+04:30

یک ماهی هست که دنیای بالای سرت رو کشف کردی. حالا میدونی آسمون، غارغار(کلاغ) و جوجوها، سیم و کابل برق، چراغ و لامپهای خیابون، سقف چوبی خونه، شاخ و برگ نوک درختها و شاید خیلی چیزهای دیگه که من نمیفهمم اون بالا هستند. برات هیجان انگیزه نشون دادنشون به ما و همراهی ما رو میخواهی که از کشف این دنیای ناشناخته.

یه پسر بیست ماهه با احساس شدی که احساست هم با خلوص کامل ه. امیدوارم نه من و نه هیچ کس دیگه ای قدرت خراب کردن این همه پاکی رو نداشته باشیم. وقتی دوست نداشته باشی که از خودت احساسی نشون بدی امکان نداره بشه مجبورت کرد. یعنی هنوز از اون بچه ها نشدی که وقتی میبینی من از اینکه بهم بوس ندادی ناراحت میشم و گریه میکنم بیایی و بوس بدی. راستش رو بگم قبلن سعی میکردم کمی حس همدردی با دلسوزیت رو بعضی مواقع تحریک کنم اما یه دفعه انگار فهمیدم که همینطور خالصانه موندنش خیلی با ارزش تره. دوست دارم یاد بگیری به احساس دیگران رو بفهمی اما اینکه بتونی خودت رو همینطور فارغ از واکنش به نیرنگهای احساسی نگه داری خیلی با ارزش تره.

سام من عاشق این هستم که توی بغلم بخوابی. هر چند این عادت خوابیدنت بدون نیاز به دون هیچ ادا و اصولی و فقط به رختخواب رفتن شاید بهترین مدل باشه اما از اینکه بعضی وقتها ترک عادت میکنی و توی بغل من میخوابی خیلی کیف میکنم.

چند روز پیش وقتی بابایی از روی صندلیش پاشد که بره دوش بگیره سریع بهم گفتی که بذارمت روی صندلیش تا اونجا کارتون ببینی. بعد وقتی بابایی برگشت بهش اشاره کردی که بیاد سرجای خودش و از جاش بلند شدی. تا همین امروز هم بابایی غرق در غرور از اینهمه شعور و درکت نسبت به خودشه و تقریبن هر روز این موضوع رو تکرار میکنه. رابطه تون با هم عالیه و من امیدوارم همیشه همینطور بمونه. همون چیزی که باید باشه یعنی با هم خوش میگذرونید ولی کمی باهاش رودربایستی داری. بهش اطمینان کامل داری انقدر که اگه بابایی خوراکی بهت نشون بده سعی میکنی امتحانش کنی. کاری که با من نمیکنی. وقتی بابایی هست دیگه هیچ کاری به من نداری موقع گردش و بازی. و آخر اینکه حرفهای اون رو گوش میکنی بدون کمترین لجاجتی. امیدوارم روزی که اینها رو میتونی بخونی هم اوضاع همینطور باشه که الان نوشتم.

من دارم سعی میکنم بهت یاد بدم با آدمها و طبیعت و همه چیز رابطه منطقی برقرار کنی. اینکه چقدر بتونم موفق باشم بعدن معلوم میشه اما وقتی میبینم خرده نون ها رو به طرف کبوترها پرت میکنی و بهشون میگی "دوزو" ( بفرمایید) یا برای سگ و گنجیشک و گربه ها دست تکون میدی و میری طرفشون که باهاشون دوست بشی یا اینکه گلها رو به جای کندن ناز میکنی دچار یه حس خوب میشم که تا اینجا کارم بد نبوده.

امروز یه چیزی کشف کردم که مسیرهای معمول رو میشناسی. توی راه وقتی داشتیم میومدیم بیمارستان دانشگاه ادای کارت رو تحویل دادن در آوردی و گفتی دوزو به معنی همون کاری که همیشه اونجا میکنیم فهمیدم میدونی مقصدمون کجاست. فکر میکنم راه خونه و مهد رو هم مبشناسی.

کلمه جدید که یاد گرفتی و دیگه از دهنت نمیوفته هم "اویشی" (خوشمزه) هست کته شامل تمام خوراکی ها میشه نه فقط اونهایی که دوست داری.

چند روزی ه که یه برنامه جدید داریم. صندلی تو رو میبریم توی بالکن کنار صندلی من میذاریم و دوتایی میشینیم رو به آفتاب و کتاب میخونیم.

55.

2008-03-29T07:10:00.003+04:30

فکر کنم کم کم وقتش ه که دیگه دست بردارم از تعجب کردن و ذوقزده شدن از هر کار جدیدی که میکنی یا هر کلمه ی جدیدی که میتونی تا حدودی اداش کنی یا فهمیدن حرفهایی که قبلن بهت نگفته بودم و فکر میکردم متوجهش نشی و حالا کاملن درکش میکنی یا بازی های جدیدی که اختراع میکنی یا به یادآوردن خاطراتی که فقط یکبار تکرار شده و بر اساس موقعیت یادت میاد یا ...

یا کلن از توانایی های جدیدت.

از کدومش برات بنویسم که هر روز سرشاری از نوآوری و کشف قسمتی دیگه ای از دنیا.

شاید یکی دو هفته ای بیشتر نباشه که دست برداشتی از عصبانیت وکج خلقی وقتی میخواستی حرفی بهمون بزنی یا چیزی میخواستی و ما متوجه نمیشدیم. یواش یواش داری یاد میگیری کلمه ها رو تا حدی بیان کنی و با ایماء واشاره بهمون منظورت رو میفهمونی. اما هنوز هم وقتی میخواهی یه کاری بکنی و نمیتونی بعد ازکمی حوصله ات سر میره و لجت میگیره و با پرتاب کردن چیزی که دستت ه خودت رو آروم میکنی. راستش نمیدونم باید بذارم به همین رویه ادامه بدی تا استرست خالی بشه یا اینکه سعی کنم این رفتارت رو جایگزین کنم با روش دیگه ای برای آروم شدن.

به طرز عجیبی به پستونکت وابسته شدی و من همش خودم رو سرزنش میکنم که چرا زودتر ترکت ندادم. وقتی یکی دو ماه پیش توی مهد شروع کردند به کنار گذاشتن ش اوایل عصبی میشدی اما حالا میدونی که اونجا قرار نیست پشتونک توی دهنت باشه و شرایط رو قبول کردی. اما همین که عصرها من رو میبینی ازم میخوای که "اوشابوری" رو از توی کمدت بهت بدم. توی خونه هم وقتی میخواهیش کافی ه به بالای کمدت اشاره کنی تا من بفهمم وقتش ه.

دیروز عکس عروسی ما رو نگاه میکردی و بالاخره فهمیدی اونی که بغل بابایی ایستاده بی تاست! همون موقع بهت یاد دادم بگی عروس دیشب هم به بابایی عکس خودش رو نشون میدادی و میگفتی عروس. من رو هم نشون میدادی و میگفتی عروس. حالا هر کاری میکنم که داماد رو هم یاد بگیری دیگه فایده نداره و هر دومون عروس شدیم.

بامزه ترین چیزی که میگی"اوهایوگوزایماسو"-صبح به خیر- ه یه چیز عجیبی میگی که خودت هم نمیفهمی و دو تایی میزنیم زیر خنده. نمیدونم شاید هم عمدن میخوای من رو سرکار بذاری تا کمی تفریح کنیم. از تفریح گفتم. هنوز هم به چیزهای الکی غش غش میخندی. مثلن دیروز توی ماشین که از مهد برمیگشتیم من با یه آهنگ موها و سرم رو با مسخره بازی تکون میدادم تو هم اون پشت غش کرده بودی از خنده. ماشینهای بغلی هم نگاهمون میکردند و میخندیدند.

سرسره بازی و ماشین یا قطار رو روی ریل و جاده های اسباب بازی حرکت دادن بازی ه مورد علاقه ی این روزهات ه.

چیزهای همرنگ رو تشخیص میدی. هر چند هنوز به اسم نمیشناسی شون اما با اشاره کردن پشت سر هم به لباس نارنجی تنت با برچسب نارنجی روی یخچال و خمیر بازی نارنجی نشون میدی که میدونی اینها همرنگ اند.

مربی مهد میگفت تو خونه باهاش ژاپنی حرف میزنید گفتم نه گفت اما همه ی حرفهای ما رو میفهمه. توی خونه هم فارس رو متوجه میشی. با اینکه من سعی میکنم کلمه های مثل اسم حیوونها یا میوه ها یا بعضی کلمه های اصلی رو به هر دو زبون بهت بگم اما حتمن کمی بیشتر بقیه بچه ها برات طول میکشه تا بتونی کامل حرف بزنی.
لکلمه های فارسی که بلدی بگی شون: الو. سلام. بیا. مامان . بابا. بی تا. سام. عروس. گل. جوجو. هاپو. پیشی. ویز به جای زنبور.گولیگولی به جای کلید. ددر. رفت. حموم. آب.
کلمه های ژاپنی که بلدی اینها هستند: آریگاتو. اوی ده. یادا. مادا. اوهایوگوزایماسو. ای کو. بانانا. بوری به جای اوشابوری. وان‌وان. اُ واتا. هاتو. دُمو. دُزو و از همه مهم تر آن پان من.

54.

2008-02-29T10:20:00.002+03:30

گزارش فارغ‌التحصیلی از کلاس هی‌یو‌کو(جوجه‌ها):

شنبه صبح برنامه‌ی آخر سال مهد کودک‌تون بود. بابایی با اینکه از قبلش میگفت نمیتونه توی برنامه شرکت کنه اما باز هم دلش طاقت نیاورد و از شرکت مرخصی گرفت. من وقتی دیدم داره حسابی به خودش میرسه فهمیدم با همه‌ی سعیش برای کول بودن اما حسابی ذوق زده است. خودش میگفت آخه اولین جشن پایان سال سام ه. من هم اون موقع که سر صبحی داشتم آرایش میکردم- کاری که هیچ وقت نمیکنم- برای خودم آرزو کردم روزی رو که با بابایی لباس رسمی بپوشیم و بیاییم فارغ التحصیلی دانشگاهت. میدونم از حالا دارم برات آرزوهای بزرگ میکنم اما خب مادرم دیگه دلم میخواد موفقیتت رو تو هر راهی که انتخاب بکنی ببینم.

اول تو رو تحویل کلاس دادیم تا با بقیه بچه ها اسنکَ‌تون رو بخورید و برای نمایش آماده بشید. خودمون هم رفتیم یه اتاق دیگه که ویدیوی یک سال فعالیت‌های شماها رو ببینیم. اولش خیلی جالب بود وقتی همگی چهاردست‌وپا راه میرفتید و بعد یکی یکی راه افتادید و بعد که توی پارک دنبال کبوترها میکردید. از ته دل خیالم راحت شد که توی مهد حسابی و درست بهتون میرسند و برنامه هاتون از اون چیزی که من تو خونه امکانش رو داشتم بهتر و کاملتر بود. اما یه جاهای فیلم حالم گرفته میشد وقتی از غذا خوردنتون نشون میداد که همه تند تند با دست و قاشق غذا میخوردند و تو عین همیشه با غذا قهر کرده بودی.
بعد اومدیم اتاق شما. قرار شد هر کدوم از مامان ها همون نقاب بچه ها رو بذارند و با هم دیگه نمایش خرید از نونوایی رو انجام بدیم. تو از همون اولش حسابی جو گرفتت و یه به کل مامانت رو فراموش کردی و رفتی نشستی رو پای معلمت. فکر کنم اینجوری که با اونها تمرین کرده بودی بیشتر بهت میچسبید. یه جا هم از دستم عصبانی شدی وقتی میخواستم به زور بغلم نگهت دارم و نقابت رو پرت کردی زمین. من هم که دیدم زیادی حس برت داشته گذاشتم کار خودت رو بکنی. اینه که به جای یک بار برنامه رو اجرا کردن با همه‌ی بچه‌ها رفتی خرید و برگشتی و رو پای سن‌سی نشستی. یادم رفت بگم که موقعی هم که داشتند بهتون سبد میدادند تو دو تا سبد گرفتی.
آخر برنامه هم وقتی همه دست زدند تعظیم کردی و از هیجان هی دست میزدی. اون وسطهای برنامه هم دایی ممد و سینا یه سر از کلاس فراز اومدند و کلی به این ژستهات خندیدند. خوشم اومد هنرپیشه‌ی خوبی هستی.
آخر هم بهمون یه دونه سیب و یه دونه پرتقال دادند که خیلی مزه داد.

بعد هم بابایی به افتخار این موفقیت تو یه ناهار هندی خوشمزه به ما داد که تو هیچی نخوردی و من جور تو و بابایی رو حسابی کشیدم و خیلی هم چسبید.

مبارک باشه تموم شدن اولین مرحله از تلاشت در راه تحصیل کمالات.

53.

2008-02-22T09:20:00.000+03:30

انداختیمت وسط پتو و لحاف و رختخواب ها و با بابایی تو سر و کله هم میزنیم. بعد بابایی میگه مامان حاضری دو تایی سام رو بخوریم. خودت رو جمع و جور میکنی و میخندی که الان بهت حمله میکنیم. یک... دو... سه... از دوطرف میریزیم سرت و بوست میکنیم و گازت میگیریم و تو هم غش غش میخندی.
بابایی رو میکنه به من میگه فکر میکنی بابا و مامان ما هم با ما از این کارها کردند؟ میگم حتمن. میگه فکر میکنی یادش بمونه که اینجوری باهاش بازی میکردیم.
میگم نه یادش نمیمونه مگه من و تو یادمون مونده. اما من برات اینجا مینویسم که اگه یادت هم نبود بعدن بخونی.

شما برای فردا که تاتر دارین آماده هستی؟ میدونی که این برنامه‌ی فردا مثل امتحان آخر سال میمونه نکنه یه وقت فارغ التحصیل نشی؟

این هم ویدیو یی که یکشنبه وقتی با بابایی رفته بودی سرسره بازی گرفتم.

52.

2008-02-12T09:30:00.002+03:30

بعد از اون نوشته ی پر از ناله باید اینو بنویسم تا وقتی روزی برگشتی و اینها رو خوندی بدونی مادری دقیقه های خیلی کمی ازش هست که سخت میگذره و بیشترش عشق ه و خوش گذشتن.

دیروز یکی از بهترین روزهای من و تو بود. یعنی از صبح تا آخر شب فقط خوش گذروندیم و من فکر میکردم مدتهاست این همه لذت نبردم. میدونی چون دیروز درست بعد از رفتن مامان و نبودن بابایی و تعطیلی اجباری بود فکر میکردم روز بدی رو داشته باشیم اما انقدر بودن با تو خوب بود که احساس میکنم برای یه هفته انرژی ذخیره کرده باشم. حتی حالا میتونم برم پیش سن سی و با خیال راحت باهاش حرف بزنم.

اما از دیروز بگم که یه روز معمولی بود اما تو خاصش کردی. با هم از خواب بیدار شدیم و کلی وسط تشک و پتوها غلت زدیم و همدیگه رو بوس کردیم و گاز گرفتیم. بعد یه صبحانه ی دونفره مشتی زدیم تو رگ و تو هم با نوش جونی همراهی کردی. بعدش رفتیم توی بالکن تو بازیِ آب دادن به گلها رو میکردی حین اینکه من داشتم اونجا رو مرتب میکردم و لباسهای خشک شده رو جمع میکردم. بعد هم با همدیگه بازیي مرتب کردن خونه رو کردیم.(میبینی چطور ازت کار میکشم!) خوشم میاد از دیدن برق غرور تو چشمات وقتی ازت کارهای کوچیک میخوام و تو از پسش برمیایی.
بعد هم دو تایی شال و کلاه کردیم و رفتیم ددر. کلی موقع بنزین زدن از پشت شیشه ی ماشین برای هم دیگه ادا درآوردیم. بعد رفتیم من یه شلوارک که دیده بودم بخرم که شما پولش رو حساب کردی.( این هم ازکارهای جدیدی هست که وظیفه ی تو شده! و خوشبختانه هر چقدر هم معطل میکنیم دم صندوق کسی چیزی بهمون نمیگه.)
بعد هم رفتیم خرید کردیم و همین که تو توی کارت نشستی و از اونجا اوضاع رو کنترل میکردی و من مجبور نبودم وسط قفسه ها بدوم دنبالت و صد و بیست تا آب میوه و شیر و ماستی رو که میذاری تو سبد برگردونم سر جاش خودش خیلی لطف بود.
بعد هم رفتیم تویز آر آس که تو یه دلی از عزا در آوردی و کلی بازیهای جدید و قدیم کردی. حدودن یه ساعت و نیمی اونجا مشغول بودی.
اومدیم خونه و تو غذات رو تا ته خوردی. (دقت داری که این نکته غذا خوب خوردن چقدر تو روحیه من تاثیر مثبت میذاره؟) خب من تصمیم داشتم که نذارم دیروز خواب بعد از ظهر بری که مثلن برنامه ی خوابت برای این هفته تنظیم بشه برای همین با هم دمر دراز کشیدیم وسط اتاق و کتاب خوندیم. یکم هم نقاشی کشیدیم و ماشین و لگو بازی کردیم. تا وقت کارتون شد. اما اونجا بود که در حالی که پتو روی پات بود و داشتی شیر میخوردی کم کم چشمات سنگین شد و نقشه های من همه بر آب شدند.
اما نذاشتم زیاد بخوابی . انقدر بوست کردم و باهات حرف زدم تا بعد از یه ساعت بیدار شدی. ( آخه پریروز 5 ساعت خوابیده بودی اینه که یه ساعت به نظرم زیاد نمیاد.) بعد هم که بابایی اومد سه تایی بازی کردیم و فیلم دیدیم و شام خوردیم. آخر شب هم به روال جدیدت سعی کردی موقع فیلم دیدن تو بغل من بخوابی که هر کاری کردی نشد و برگشتیم به روال قبل یعنی گذاشتیمت توی رختخواب و دوتایی بغلت دراز کشیدیم تا خوابت برد.

میبینی یه روز خیلی معمولی بود. بیشتر روزها که باهم باشیم همینطور میگذره اما در کنارت بودن انقدر خوبه که من همین حالا هم که اینها رو نوشتم روی لبم یه لبخند ه.

این فیلم با اینکه مال چند ماه پیشه و اونوقت که تازه داشتی راه می افتادی اما بی ربط به دیروز نیست.

51.

2008-02-05T12:05:00.000+03:30

ببین پسرم با اینکه من به اندازه‌ی همه‌ی مادریم دوستت دارم و با اینکه میدونم بچه ای و میدونم که بودن تو دلیلش من بودم و با اینکه هر لحظه از اینکه سالمی از ته دل خوشحالم و شکرگذار و با اینکه میدونم باید در مقابل تمام کج خلقیهات صبور باشم و وظیفه ی من ه که درست‌رفتارکردن رو بهت نشون بدم و با اینکه همین الان که اینجا نشستم دلم برات تنگ شده و با اینکه وقتی ازت دورم هی بک‌گراند موبایلم رو نگاه میکنم و با اینکه دلم میخواد برات از هیچ تواناییم کم نذارم و با اینکه وقتی یه کار کوچیکی میکنی با تمام وجود لبریز از لذت میشم و در یک کلام با اینکه در هر لحظه‌ی دشوار با خودم تکرار می‌کنم که من مادرم، اما...
اما دلیل نمیشه که گاهی نخوام ازت دور باشم. دلیل نمیشه که گاهی از درک متقابلت مستاصل نشم. دلیل نمیشه که دلم یه خواب راحت چند ساعته بعد از دوسال نخواد و وقتی تب دارم و با گلو درد به خواب رفتم با لگد و عصبانیتت کلافه نشم، دلیل نمیشه که همیشه کج خلقیهات رو تحمل کنم، دلیل نمیشه که وقتی عجله دارم و تو هم تمام کارهایی که دوست داشتی رو انجامش دادی ازت عصبانی نشم بابت همراهی نکردنت، دلیل نمیشه که تمام ادا و اصولت رو برای یه لباس یا پوشک عوض کردن تحمل کنم و بعد از هزار مرتبه که قربون و صدقه ات رفتم و هزار تا داستان و شعر خوندم و باز هم به هیچ صراتی مستقیم نیستی باز هم بخندم و برات دلقک بازی دربیارم، دلیل نمیشه که هی بخرم و بپزم و تو لب نزنی و من آرزو به دل بمونم یه بار یه لقمه غذا بخوری بی هیچ خون دل خوردنی.
ببین من وسط همه‌ی درگیریهامون همیشه کارهات رو زیر سوال میبرم نه خودت رو؛ سعی میکنم احساسم رو بهت بفهمونه نه اینکه قضاوتت کنم؛هیچ وقت مقایسه‌ات نکردم و نمیکنم.
اما گاهی هم پیش میاد که خسته باشم و تحملم انقدر کم بشه که زندگی رو به خودم و تو و بابایی تلخ کنم.
اگه میشه فقط یه شب درست غذا بخور و بذار من چند ساعت بخوابم و با خستگی فرداش رو شروع نکنم. باور کن همه چیز بهتر میشه اینطوری.

50.

2008-01-23T12:00:00.000+03:30

عاشق اداهای جدیدتم.
عاشق شیطنت موقع تاریکی وقت خواب که تازه یادت میاد از سر و کله‌مون بالا بری و بوسمون کنی و فشارمون بدی حتی اگه بزنی محکم وسط پیشونی من و تا سه روز درد بکنه.
عاشق حرص خوردن هاتم وقتی چیزی رو درست نمیتونی انجام بدی.
عاشق قردادن‌هات با هر ریتم و عاشق درخواست رقص دو نفره کردنت و غش غش خنده از مسخره بازی من.
عاشق اون بوی تن‌ت‌ام که تازگی‌ها بوی وانیل میده از بس ماست وانیلی میخوری و بوی دهنت که بابایی میگه بوی بادکنک میده.
عاشق تکیه دادن یه‌وریت به یخچالم که درست نسخه کاملی ه از خودم وقت تعریف ماجراهای روز با هیجان زیاد و بالا پایین کردن دستت و سعی در فهموندن حرفهات با اشاره هایی که بلدی.
عاشق اینم که بریم دو تایی تو چادرت بشینیم و با هم غذا بپزیم.
عاشق ریخت و پاش کردنت و تو دست و پا لولیدنت وقتی دارم تو آشپزخونه کار میکنم. عاشق اینم که امروز خودت رفتی سر یخچال بسته میگوت رو درآوردی بعد رفتی سر کابینت ماهیتابه ات رو در آوردی و پاهات رو دراز کردی که بذاری سر اجاق و اینجوری بود که فهمیدم هنوزگرسنه ای.
عاشق اینم که با هم امروز رفتیم خرید و تو میخواستی تمام پاکتهای آبمیوه رو بذاری توی سبدمون.
عاشق اینم که رابطه‌ی اتفاقات رو یکی یکی میفهمی و برای بیانش از یکی از نشانه‌هاش استفاده میکنی.
عاشق اینم که به من میگی "پیتیکا" به بابایی میگی "مامان" به مامان مگی "بابا".
عاشق اون الو کردنت ام.
عاشق اون آواز نصف‌شب تم که از شیشه ات به جای میکروفون استفاده میکردی و من هر کاری کردم جدی باشم نشد و زدم زیر خنده.
عاشق سشوار کشیدنت بعد از حموم ام که فکر میکنی لای زانوها گذاشتن سشوار که تقلیدی ه از حرکت من هم جزو عمل خشک کردن مو ست.
عاشق فیلم و کارتون دیدن همراهتم.
عاشق اینم که تو و مامان رو با هم میبینم که با هم به یه چیزی میخندید از ته دل انگار هیچ چیزی تو دنیا بامزه‌تر نیست.
عاشق اینم که تو باعث شدی مامان بیشتر پیش ما بمونه و تردیدش رو توی دل کندن از تو میبینم.

انقدر هست که میشه همه ی لحظه های این روزهات.
پسر من خیلی دوستت دارم. حواست هست؟

49.

2008-01-16T08:12:00.000+03:30

اینکه اینجا کمتر ازت مینویسم شاید مال این باشه که چند وقتی هست بیشتر با هم هستیم و من فرصت ابراز احساساتم رو در لحظه دارم و چیز زیادی برای نوشتن باقی نمیمونه.

داری به سرعت بزرگ میشی و هر روز با یه حرکت جدید و یه توانایی تازه نشون میدی که روز به روز درکت از دنیا بیشتر میشه و شخصیتت رو با روحیاتی که داری بهمون نشون میدی.
این با هم بودنمون درست از سفر ایران شروع شد که یک ماهی رو بی هیچ وقفه ای با هم بودیم و بعدش که به فاصله کمی از برگشتن مریض شدی و بیشتر از دو -سه هفته کنار هم بودیم. حالا هم که مدتی ه مامی اومده و تو هم از مهد کودک رفتن مرخصی وباز وقت داریم تا با هم باشیم.

نمیدونم از کجا بگم و چه کاریت که انجام میدی تا جدید باشه و جالب تا وقتی بعدن اینها رو خوندی نگی عجب مامان لوسی داشتم که معمولی ترین اتفاقات رو با آب و تاب تعریف میکرده. فقط این رو بگم که حرف قدیمی تر ها درست ه که آدم تا خودش بچه دار نشه درکی از رفتار به نظر عجیب بقیه پدر و مادر ها نداره.

در کنار تمام اون کارهای با مزه ای که میکنی. مثل اینکه میخواهی خودت سشوار بعد از حمام بکشی یا گاهن موچین من رو برمیداری و توی آینه خیره میشی و میخواهی ابرو برداری یا اینکه ناگهانی میدوی طرفمون و قلقلکمون میدی یا اون قرهای بامزه و ریزت و اینکه وقتی آهنگ آروم پخش میشه میایی دست یکی رو میگیری تا والس برقصیم و... اما با نمک ترین کارت از نظر من اینه که وقتی یکی مون داره حرف میزنه دقیقت ژست اون رو میگیری و بعد شروع میکنی به سخنرانی و با بالا و پایین کردن تن صدات سعی میکنی بهمون بفهمونی چی میگی.
اگه من ایستاده یه وری تکیه داده باشم به دیوار تو هم درست با همون حالت یه وری تکیه میدی به دیوار روبرو و باهام حرف میزنی. اگه بابایی نشسته باشه روی مبل و دستاش روی دسته ها تو هم میری رو مبل کناری و همون حالت دستات رو میذاری و باهامون اختلاط میکنی. میدونم که الان بزرگترین چالش برات فهموندن حرفهات به ماست. باور کن خیلی سعی میکنیم بفهمیم چی میگی اما گاهی خیلی سخت میشه!
به پستونکت به طرز وحشتناکی وابسته شدی. یعنی قبلن تا یک ماه پیش غیر گاهی شبها توی خواب پستونک نمیخوردی و صبح ها وقتی بیدار میشدی اگه پستونک داشتی با عصبانیت پرتش میکردی که یعنی وقت خواب تموم شد. اما الان نمیدونم چطور این همه بهش وابسته شدی. خودم رو سرزنش میکنم که چرا زودتر ازت نگرفتمش. حالا هم میترسم. یعنی راستش اصلن طاقت بی قراریت رو ندارم. اما یه روزی وقتی آمادگیش رو داشتی حتمن با هم دوره اش رو تموم میکنیم. باشه؟

باز هم عکس با شرح بذارم جای ننوشته های این چند وقت؟

من و این همه خوشبختی محال ه. احساس بعد از باز کردن کادوهای کریسمس!

لوبیا بازی

Rehearsal

آماده برای خراب کردن کیک کریسمس

شب یلدا و تفالی از حافظ

آتیش سوزوندن و خنده‌ی مادرخرکن!

در حال شیطونی با سینا و فراز

48.

2007-12-11T09:15:00.000+03:30

درست وقتی اون بالا تیتر زدم چهل و هشت به نظرم اومد چقدر اینجا مثل خودت جوون ه و در اول راه. نمیدونم کی میتونی خودت سکان اینجا رو دست بگیری و از این نگاه و حرفهای مادرانه ‌ی من خلاص بشی. حتی نمیدونم به چه زبانی ادامه خواهی داد. اما از تصورت در اون سن و سال و اینکه روزی محصل بشی یا دانشجو یه لبخند پهن اومد روی صورتم.

میدونم که خیلی وقت بود که باید اون پست رو عوضش میکردم. باید به جای اون پست بیماری یه پست پر از شادی و انرژی مینوشتم درست مثل خودت تو همین روزها. اما تو میدونی و حتمن درک میکنی که مامانت شاید از سر تنبلی وقت نمیذاره برای نوشتن ازت.

میدونی اون دور روزی که بیماری به نهایت خودش رسیده بود و تو یا خواب بودی یا وقتی هم بیدار بودی تو بغل من بی حال می افتادی و یا تخت رو نشونم میدادی که باز بخوابونمت همش به خودم غر میزدم که چرا قدر روزهای پر انرژیت رو ندونستم. اون روزهایی که سرعت خرابکاری یا نه بازیهات از سرعت عکس العمل من بیشتره. اون وقتهایی که من دیگه هیچ انرژی برات ندارم و تو همچنان شاد و سرحال مشغولی. اما حالا خوشحالم که باز برگشتی به همون سام شاد و خوش خنده و پرجنب و جوش.
اما خودمونیم من به نظرم میاد از قبل از مریضی شیطونتر شدی!

میدونی بابایی چه کشفی کرده؟ میگه تو sense of humor داری!
وقتی میبینه به این خوش خنده ای هستی و وقتی از هر موضوع و حرکتی یه چیز خنده دار در میاری و همراه خودت ما رو هم میخندونی ؛ اینو میگه. اما من فکر میکنم شاید خیلی از بچه ها این احساس سرخوشی رو داشته باشند. ای کاش قدرت این رو داشته باشم که نذارم هیچ چیزی تو این زندگی این حس رو ازت بگیره و تا بزرگسالی این سرخوشی و سبکبالی همراهت بمونه. خلاصه که بساط عیشمون با بودن تو و اون خنده های شبونه ات جور ه.

از خوبیت میگم از بدی که نه اما از کارهای خطرناکت هم بگم که پریروز کاسه بلور رو انقدر توی گیره های نقره اش زدی تا شکست بعد هم قسمت شکسته رو گذاشته بودی دهنت که با فریاد بابایی فهمیدیم چه خطری از بیخ گوشت رد شد . و همه‌ی این اتفاق در چند ثانیه که من روم رو ازت برگردونده بودم اتفاق افتاد!

این روزها روزهای خوبی هستند به یه علت دیگه هم. اینکه تو باز به غذا خوردن افتادی و با اینکه هنوز کافی نیست غذای روزانه ات اما همین که از صفر کمی بیشتره باعث خوشحالی ه! به هر حال امیدوارم عاقبت بدغذایی الانت مثل آینده بدغذایی من در بچگی باشه نه بابایی. اونوقت خیالت راحت باشه که در آینده خوردن هیچ غذایی برات سخت نخواهد بود. واینجوری خودت راحتتر خواهی بود.

پسرک دوست داشتنی من میشه دیگه نذاری ویروسها بهت حمله کنند و اصلن نذاری هیچ بیماری جدیی بدن کوچولوت رو مبتلا کنه؟ همیشه همینطور باش که الان هستی...

47.

2007-11-27T09:20:00.000+03:30

سام این یه نامه نیست یه درخواست مادرانه است.

پسرم زود خوب شو. مامان طاقت دیدن اون اشکات و اون لپهای کوچولو شده و اون همه سیم و لوله که بهت وصل ه نداره.
پسر خونه بدون تو و سر وصدات خیلی خالی ه. خواهش میکنم زود برگرد خونه و همه جا رو پر از بودنت کن.

به این دو تا عکست که روز قبل از مریض شدنت گرفتیم نگاه میکنم و با دیدن لبخندت و اون همه انرژی که داشتی دوباره نیرو میگیرم برای هزار شب بیدار موندن بالای سرت تا باز همون خنده و همون سام پرجنب و جوش رو ببینم.

46.

2007-11-19T10:05:00.000+03:30

این روزها پسر بزرگی شدی. شاید بارزترین و جدیدترین کارت کمک به جمع کردن رختخوابها اول صبح ه. وقتی هم به بابایی برای اولین بار میگفتم از نگاهت فهمیدم که حرفهای من رو میفهمی و اون برق غرور از خوب بودن رو تو چشمهات دیدم.

از تشویق شدن به وجد میایی و دایمن داری سعی میکنی که کارهای خوبت رو تکرار کنی. به همون اندازه لجباز هستی و تقریبن به هیچ کدوم از تشرهای من گوش نمیدی. البته کم کم یاد گرفتی که با بداخلاقی نمیتونی کاری از پیش ببری برای همین تا یه کار بد بکنی و دعوا بشنوی بلافاصله قضیه رو به مسخره بازی میکشونی تا بخندم و جو عوض بشه و تو هم به کار بدت برسی. همچین میگم کار بد انگار چی هست. هیچی عزیزم کار بدت شامل دست زدن به سطل آشغال کف کفش همگی وارونه کردن خاک گلدون یا پرت کردن چیزهاست.

هنوز بزرگترین مشکلم باهات غذا خوردن ه. توی سفر ایران شاید به اندازه ده تا قاشق غذا نخورده باشی و تقریبن همه رو که سعی میکردند با روشها و نصیحتهاشون گره ای از این برنامه تو باز کنند سنگ رو یخ میکردی. یعنی هیچ کاری نبود که کمی به بهتر شدن غذا خوردنت کمک کنه.
حالا کمی بهتری و در روز شاید چند قاشق یا لقمه غذا بخوری که خوب در مقایسه با چند ماه قبل امیدوارترمون کرده!

ایران بهت حسابی خوش گذشت. برای اولین بار سلمونی رفتی و برای اولین بار عروسی. توی عروسی رقصیدن کنار جمع رو یاد گرفتی. بیشتر از همه با عموجمال دوست شدی انقدر که شب عروسی تو بغلش خوابیدی با اون سرو صدا و بعد هم موقع برگشتن از شیراز تمام راه رو یا تو ماشین اونها و بغل عموجمال بودی و یا خواب.

با بچه هایی که زورت بهشون میرسید خوب بودی اما از خشن تر ها کمی میترسیدی.

بدترین و ترسناکترین چیز برات ظاهر نماز خوندن مامان فخری با اون چادری که تا روی صورتشون میکشیدند بود. نمیدونم چرا اما تا شروع میکردند تو هم گریه رو شروع میکردی.
یه روز هم بعد از سه چهار شب که نذاشته بودی من بخوابم از صبح با مامان سرور گذروندی. با هم اول صبح رفتید برای صبحانه ما نون خریدید و بعد هم کلی با گربه ها توی پارکینگ بازی کردی. آهان یه روز دیگه هم باهاشون رفتی مسجد و اونجا هم گویا کلی خاطرخواه و دوست پیدا کردی و خلاصه خوش گذروندی.
به غیر از عمو جمال که این همه علاقه بینتون عجیب بود و بیشتر من احساس میکردم داره جای خالی برادرش یا پدر بزرگ تو رو برات پر میکنه، با مامان بزرگها دایی نادر و عمو فرید و پسرهای خاله آبجی و عمو جمال و کل خاندان اسلامی و کل دوستای دایی نادر از دختر و پسر و کلی آدم دیگه خوب بودی.

یه روز هم که رفتیم خونه یکی از دوستان مامان انقدر با دخترهاش و خودش بازی کردید و خندیدید که من تا به حال اینهمه ندیده بودم بخندی.
هرجا کافی‌شاپ و رستوران هم میرفتیم همراهمون میومدی و با اینکه از سر و کول همه بالا میرفتی ولی معلوم بود حسابی بهت خوش میگذره و البته همراه خوبی بودی.

با اینکه به بعضی ها که خوشت نیاد ازشون کاری نداری اما از اون بچه هایی هستی که خوب بلدی خودت رو جا کنی. یه روز که با دوستای دایی نادر بیرون رفته بودیم خب همگی حسابی تحویلت میگرفتند غیر از امیر که هی میگفت من اصلن بچه دوست ندارم وبلد هم نیستم بغلش کنم. انقدر خودت رو لوس کردی براش و انقدر شیرین کاری در آوردی تا اینکه آخر سر بغلت کرد و دیگه تا آخر وقتی که اونجا بودیم از بغلش بیرون نیومدی و کلی با هم رفیق شدید.

میدونی حالا که شروع کردم ازت نوشتن دیگه دلم نمیاد تمومش کنم. انگار میخوام همه لحظه هات رو با همه جزییات برای خودم نگهشون دارم. میدونی آخه من خیلی وقت ه که دلم برای کوچکی هات تنگ شده. دلم برای وقتی نوزاد بودی یا سه ماهه یا همه ی سال اول زندگیت تنگ شده. میترسم یه روزی به خودم بیام ببینم اون فرشته کوچولو مردی شده و من هنوز اونجور که باید باهاش زندگی نکرده باشم.

باز هم برای خودم باید ازت بنویسم میدونم این نوشته ها یه روزی جای همه ی روزهای تموم شده رو برام پر میکنه.

45.

2007-11-14T06:30:00.000+03:30

خب من این صفحه سفید رو گذاشتم جلوم که ازت بنویسم اما هر چی مینویسم وتو فکرم هست به نظر میاد لوس و تکراری ه.
بعد به خودم میگم شاید همهی کارهای بچه ها عین هم باشه اما همه ما برای خودمون و حداقل برای خونواده هامون منحصر به فردیم. پس نوشتنش شاید زیاد هم بچه‌ام -قندعسلم بازی نباشه. نه اینکه برام نباشی اما شاید از نگاه قضاوت گر دیگران میترسم. میدونم دچار یه جور وسواس شدم حتی بعضی وقتها جلوی دیگران نمیتونم بهت محبت کنم اونجوری که لوست کنم و بچسبونمت به خودم و فشارت بدم. میگم چیه همه بچه هاشون رو لوس کردند من دوست ندارم لوس بشی دوست ندارم اما شاید دارم اشتباه میکنم.
حالا بذار برات یه چیزی بگم. مامان هم عین خودم بود یعنی همیشه با ما طوری رفتار میکرد که یه وقت فکر نکنیم ذره ای میتونیم خودمون رو براش لوس کنیم. راستش من اصلن یادم نمیاد تو بچگی حتی تا نوجوانی هم غیر از مواقع خاص مامان من رو بوسیده باشه. اما میدونی زمزمه های عاشقانه اش رو وقتی میخواست برامون لالایی بگه یادمه.
وقتی بزرگتر شدم فهمیدم این من هستم که باید این سد رو بشکنم و جلو برم برای لوس کردن خودم و بوسیدنش و فشار دادنش. و اون سد شکست به همت من و دایی نادر. انقدر که دیگه هیچ کسی رو نمیبینم که تا اندازه‌ی ما پیشی دستی مادرش باشه. حس خوبی ه. شاید روزی تو هم همین کار رو کردی شاید هم من طاقتم تموم شد که میدونم همین حالا هم تحمل لوس نکردنت رو ندارم.

انگار قرار بود از تو بگم. توی پست بعد از این روزهات و ایران مینویسم.

44.

2007-10-01T09:03:00.000+03:30

پسر چهارد ده ماهه‌ی من:

باید از روزهات و این همه تجربه های شیرینی که داریم بیشتر بنویسم اما نمیرسم. شاید یه روزی وقتی بزرگ بشی به همه این دوندگیهای ما بخندی یا شاید زندگی اون روز از الان هم شلوغتر باشه. این رو اینجا نوشتم که بدونی وقتی تو کوچولو بودی زندگی های ما پر از مشغله های روزمرگی بوده مثل همیشه.

درست سیزده ماه و بیست روزه بودی که برای اولین بار تونستی به معنای واقعی راه بری. حالا وقتی دارم کار میکنم و برمیگردم میبینم داری برای خودت از یه گوشه به یه گوشه دیگه میری با اون قدمهای اردکی و اون تلاشت بعد از چند بار زمین خوردن و باز ادامه دادن یه حس خوب خوشبختی ازدیدن صحنه‌هایی که همیشه تو رویاهام بوده میاد زیر پوستم.
اینکه یه مادر باشم و بچه ام دور و برم مشغول بازی باشه.
یا اون وقتهایی که با بابایی یه دستت رو میگیره و من یکی دیگه اش رو و میریم قدم میزنیم وسط بقیه آدمها، یه حس خیلی خوب و دوست داشتنی و گرم میاد میشینه کنج دلم.
میدونی الان که خوب فکر میکنم میبینم من همیشه از دیدن این صحنه ها یا دیدن یه زن حامله یه حس خوشبخیتی زنانگی داشتم و حالا همه اینها رو با بودن تو دارم تجربه میکنم.

شنبه برای اولین بار اوندوکای- فستیوال ورزش- شرکت کردی. از یک ماه قبل تو مهدتون برو و بیای تمرین بود. برنامه عالی بود یعنی حتی بابایی هم که همیشه از این برنامه ها فراری ه انقدر بهش خوش گذشته بود که رسمن شنگول بود.
اول با بقیه بچه ها برنامه افتتاحیه اجرا کردید و برنامه چهارم هم نوبت شماها بود که رقص "اوشیری فوری فوری " رو با مامانهاتون در حالی که شرتهای پفی رنگی پوشیده بودید، اجرا کنید. به هر دومون حسابی خوش گذشت.
من اون موقع که اسمت رو مدیرتون خوند و رو دست بردمت بالا و اون چند صد تا چشم داشت نگاهم میکرد انقدر تو دلم غنج رفت که حدی نداشت.
شبش هم با هم رفتیم اون مال جدید. انقدر خودت رو روی موکتها مالیدی و انقدر دنبال مردم کردی و انگشت کثیفت رو از لجبازی با من گذاشتی دهنت که موقع برگشتن تو بغلم بی هوش شدی.
روز خیلی خوبی بود که همه‌ی شادیش رو مدیون تو هستیم.

سام به صورت اتفاقی یه کشف جدید کردم و اون هم اینه که تو با هاشی همه چی میخوری . یعنی همه اون چیزهایی که با قاشق لب نمیزنی با هاشی با کمال میل تا تهش رو میخوری. شاید مال دندونهات باشه که درد میگره. شاید هم مال اینه که اینجوری برات سرگرم کننده تره.

دو تا دندون یکی عقب یکی جلو یکی چپ یکی راست در آووردی تو ماه قبل و همه بد اخلاقی های دو سه روزت با اومدن اون دو تا یه دفعه تبدیل به آرامش شد. میدونی دیگه از بداخلاقی هات تعجب نمیکنم چون میدونم بعدش یه قدم بزرگتر میشی.

پسر داریم میریم ایران. بیا و مثل همیشه همراه خوبی باش که این سفر همه مثل همیشه به هر سه تایی مون خوش بگذره. باشه؟

43.

2007-09-30T08:00:00.000+03:30

فعالیتهای ماه چهاردهم...

42.

2007-09-04T07:00:00.000+03:30

پسر گلم باز کلی وقت شد که برات از روزهات ننوشتم. خودت که میدونی انقدر بودن کنار مامان و دادار(دایی نادر) خوب بود که وقت کار دیگه ای نبود.

خودت هم انقدر خوشحال بودی که بیشتر وقتها قیافه ات این شکلی بود.

این ماه گذشته خیلی کارها رو برای اولین بار کردی.
اولین جمله:" دودو رفف. (جوجو رفت.)"
اولین آبتنی ها: انقدر بهت خوش گذشته بود که حتی از خواب ظهر هم گذشتی و اصلن هم بد اخلاق نشده بودی. وقتی هم ما داشتیم استراحت میکردیم مینشستی توی تیوپ.

وقتی دایی نادر جورابهاش رو پاش میکرد میچسبیدی بهش و با صدای بلند اعتراض میکردی که یه وقت بدون تو از خونه بیرون نره.

حسابی با مامان میرفتی پارک بازی نزدیکمون و انواع و اقسام دستگاههاشون رو سوار میشدی. از همه بیشتر هم رانندگی کردن رو دوست داری.

همچنان عاشق بازی کردن توی بالکن هستی و نمیذاری کسی بدون بغل کردن تو به گلها آب بده.

با هم هانابی و کلی فستیوال تابستونی و مهمونی رفتیم که به تو هم خوش میگذشت. یه روز هم فستیوال مهدتون بود که اونجا کلی بازی کردیم و نقاشی کشیدیم و کلی هم کادو گرفتی.

کلی حرف دارم برات اما فعلن همین ها پراکنده باشه تابعد...

Happy 1st Birthday

2007-08-01T18:00:00.000+03:30

حواست هست پسر؟ دیگه وقتی کسی میپرسه بچه تون چند وقتش ه باید بگم یه سال. یعنی واحدش از ماه به سال عوض شد! خب من ذوق کردم مامان جان میدونی آخه این اولین باره که مامان یه بچه تو تولدش بودم!

تولدت مبارک

اما از تولدت:

1. اول صبح بابایی تصمیم گرفت که این روز خاص تر از اونی هست که بره سر کار.
2. وقتی هنوز خیلی صبح زود بود بابایی با کلی ماچ بیدارت کرد و التماسهای من رو که هنوز زوده بذار بخوابه با یه "امروز تولدش ه" و" تو چی کار داری به ما پدر و پسر" و ذوق فراوون جواب داد.
2.دایی نادر و مامان هم که از ایران اومدند فقط برای اینکه تنها نباشیم.
3. تا الان 55 تا تبریک تو وبلاگ من برات اومده. مامان فخری، عمه شهلا و نگار، عمه شهین و سحر، خاله مهناز و الناز و النوش و یه روز قبلش مامان سرور از ایران زنگ زدند. امروز هم خاله فریبا و عمو برایان تلفن کردند. دایی ممد هم دیشب زنگ زد. چند تا از عمو و خاله ها هم تو اورکات تبریک گفتند.
4.کلی کادوی نقدی و جنسی گیرت اومد.
5. دایی نادر همه بادکنکها رو باد کرد برای همین یکم دلش درد گرفته بود.
6. برات خونه رو تزیین کردیم که یکم رنگ و روی تولدانه بگیره.
7.برعکس همه بچه ها که روز تولدشون بد اخلاق میشند خیلی هم خوش اخلاق بودی.
8. بابایی موهات رو ژل زد و کلی خوش تیپ‌تر شدی.
9. به سلامتی‌ت نوشیدیم.
10.برای اولین بار با یه قر درست وحسابی ایرانی و یه بپر بپر با موزیک خارجی رقصیدی.
11. میخواستیم بریم یه رستوران شام بخوریم ولی دیدیم اینکه خونه بمونیم بیشتر خوش میگذره و تو هم راحتتری برای همین قورمه سبزی درست کردم برای شام که از همیشه خوشمزه‌تر شده بود.
12. همگی کلاه بوقی گذاشتیم سرمون.
13.همه جا رو زیر پا گذاشتیم اما یه دونه شمع شماره یک پیدا نکردیم که کیکت خوشگل بشه برای همین یه دونه گذاشتیم به نشونه یک سالگیت.
14.اون کاغذ رنگی رو که باید موقع فوت کردن شمع رو کله تو باز میکردم از بس بهش ور رفتم زودتر زدم تو کله دایی نادر.مامان انگشتش وقتی اومد تیکه شمع رو از روی میز برداره سوخت. مامان با پاشنه کفش رفت رو پای من و انگشتم له شد. همگی فکر کردیم این اتفاقات رو به فال نیک و برآورده شدن آرزوی سلامتی و خوشبختی تو بگیریم. درست مثل همیشه که وقتی اتفاق بدی تو مراسم شادی میفته به فال نیک میگیریم.
15.بابایی انقدر ذوق کرده بود و انقدر شاد بود که من تو عروسی خودمون هم انقدر شاد ندیده بودمش.

خوش گذشت.
از امروز من مادر یه پسر یک ساله هستم.

41.

2007-07-18T06:08:00.001+03:30

الان که این پست رو می نویسم به احتمال خیلی زیاد از استخر برگشتی، ناهارت رو هم خوردی و کنار بقیه دوستات تو اتاق استراحت تون با پرده های کشیده در سکوت خوابیدی.

تصمیم داشتم تو این یه سال اول تعداد پستهای اینجا رو چهل و یکی بکنم که بشه اندازه هفته هایی که تو دل من بودی. پس این آخرین تو سال اول هست و بعدش هم تا هر جا که شد ادامه میدم.

بهت بوس دادن یاد دادم و هر وقت ازت بوس میخوام سرت رو میاری طرفم تا هر جایی از کله و لپ و ... که نصیبم شد یه ماچ آبدار بکنم.

انقدر انرژی داری و انقدر از در و دیوار بالا و پایین می کنی و انقدر با صدای بلند می خندی و سر و صدا میکنی و همیشه صدای حرف زدن و آواز خوندنت میاد که موندم با این کم غذاییت از کجا نیرو داری!
ببین سام بیا یه لطفی بکن و شروع که به غذا خوردن منظم. باور کن دیشب که خوب خوردی هم خودت بهتر خوابیدی هم من و اینجوری هر دومون امروز سرحال تر بودیم.

عاشق این هستی که دکور خونه رو مدل خودت بچینی. باید کاسه های نقره من تو هم باشند و زیر لیوانی ها هم برعکس توشون! در سطل اتاقت باید چپکی روی جاش باشه. پایه وب کم کلن زیادی هست و بهتره وسط اتاق پرت بشه. عکس عروسی ما هم بهتره پرت شه پشت کتابخونه. کتابها هم وسط اتاق باشند بهتره. تلویزیون هم خاموش باید باشه یا اینکه هی خاموش روشن بشه. قابلمه ها هم بیرون از کابینت دم دست ترند و...

هر چی بزرگتر میشی بودن باهات لذت بخش تر میشه. دیگه یکی از بزرگترین تفریح هام تو رو حموم کردن ه البته باید بابایی رو قال بذاریم اینجور مواقع!

آواهات روز به روز کامل تر میشه و بیشتر و بیشتر شبیه به کلمه ها میشه. دیروز بای بای رو کامل ادا کردی و خیلی وقتها هم بعضی کلمه ها رو درست میگی.

من موندم از کجا نای نای یاد گرفتی که با هر آهنگی که خوشت بیاد دم میگیری و خودت رو تکون میدی و سرسری میکنی. یه سری کارهام میکنی که فکر کنم تو مهد یاد گرفتی. دستت رو میذاری رو دهنت و خودت و عقب و جلو میکنی و بعدش دو تا دستت رو میبری بالا و بانزای-هورا میکنی.

بابایی از چند روز پیش که تو دست میزدی و من برات ادای رقصیدن در می آوردم و تو غش میکردی از خنده میگه این بامزه ترین کاری ه که شما دو تا میکنید و تا میرسه خونه میگه برای سام برقص!

پسر، دایی نادر و مامانی دارند برای تولدت میاند. فکر کن ما تو این پنج سال نتونستیم دایی نادر رو راضی کنیم یه سر بیاد به ما بزنه حالا تا گفتیم برای تولد سام بیا اومد. مامانی میگه دلش خیلی برات تنگ شده. فکر کنم تعطیلات بهمون خوش بگذره.

کتاب خوندن و توپ بازی و تازگیها گرگم به هوا بازی کردن با من بهترین بازیهات ه. بعضی اوقات انقدر دور میز و کاناپه چهار دست و پا یا ایستاده میچرخی که خودت خسته میشی و دراز میکشی و پاهات رو میدی هوا استراحت میکنی!

گاهی هم که خیلی خسته میشی و دیگه نمیدونی چی کار کنی از اون گریه الکی ها راه میندازی که یکم لوست کنیم.

همچنان از روروک خوشت نمیاد و بیشتر از چند دقیقه توش بند نمیشی.

موقع ظرف شستن من هم میایی کنار من وایمیستی و با تعجب نگاه میکنی.
اصولن از بودن تو دست و پای من وقتی تو آشپرخونه ام خیلی خوشت میاد.

یکشنبه بعد از چند وقت هوا باز شد و با بابایی رفتیم استارباکس و تو هوای آزادش نشستیم. من و بابایی قهوه خوردیم و شما هم سنه با آب میوه پاکتی که چند روزی هست یاد گرفتی با نی بخوری و خیلی هم بهت میچسبه انگار.

اول این ماه هم که رفتیم تولد فراز. تو اول که رسیدیم یکم از سر و صدای بچه ها ترسیدی که خیلی عجیب بود چون تو ایران وقتی مهمونی میرفتیم از این بیشتر سروصدا بود و کلی کیف میکردی.
بعد اما کم کم یخ هات باز شد و آخر شب دیگه نمی خواستی برگردیم.

چهار تا دندون داری که باهاش گازهای اساسی میگیری. بعضی وقتها فکر میکنم گوشت و عصب رو با هم از جا میکشی بیرون با فشاری که با دندونات میدی. مامان جان کم کم باید یاد بگیری که برای ابراز محبت بوس میکنند نا اینکه گاز بگیرند.
ناز کردن هم یاد گرفتی اما از اونجایی که هیجان تو سر و صورت زدن بیشتره اگه خیلی بخواهی محبت کنی ترجیح میدی خشن تر بشی!

امروز هوا خوبه و بابایی هم یکم دیر میاد برای همین صبح برات یه دونه آب سیب و هویج و دو تا سنبه گذاشتم تو کیف مهدت تا بعد از مهد اگه بارون نگرفت بریم پارک و وان وان سن(هاپو) مردم رو ببینیم و به جوجوها هم غذا بدیم.

40.

2007-07-03T11:20:00.000+03:30

درست ده دقیقه مونده به آخرروز اول یازده ماهگتی اینو مینویسم برای تو که با همه کوچیکی، یه مرد که نه یه انسان بزرگی برام.

عزیز، بهترینم، عسلترین شیرینی دنیام

فرشته کوچولوی من:

من چطور این نگاههات رو تاب بیارم موقع غمگینی من وقتی اینطور بهم خیره میشی؟

چطور و از کجا اینهمه درک میکنی مادرت رو و از کجا اینهمه محبت رو با نوازشهات و بوسیدنهات بهم میدی؟

پسر تو از کجا این همه بزرگی و فهم رو آوردی که تو هر موقعیت تازه غافلگیرم میکنی. از کجا اینهمه میفهمی؟

به خودم میگم اشتباه میکنی. اون فقط یه بچه است اما وقتی میبینم همه جا همراهمی تو همه شرایط باهام میسازی و وقتی از همه جا بریدم خودت رو بهم میرسونی و بغلم میکنی چطور فکر کنم که بچه ای؟

پسر دوست ندارم زود بزرگ بشی. میخوام تا میتونی کودکی کنی.

من یازده ماهه که مادرم. مونم این همه عشق چطور تو روح و دلم جا شده.

39.

2007-06-29T08:00:00.000+03:30

مرد کوچولوی من،

دیشب برای چند ثانیه دستت رو از همه جا ول کردی و ایستادی . اولین تجربه ایستادن روی پای خودت بدون هیچ تکیه گاهی.
مست غرور میشم هر وقت تلاشهات به نتیجه میرسه و یه قدم به جلو میری. پسرم همیشه یادت باشه اگه هرروزت از دیروزت کمی بهتر باشه یعنی یه برنده ای.

دو روز دیگه ماه آخر سال اول زندگیت شروع میشه. یازده ماه رو جدا از هم و نه ماه رو چسبیده به هم گذروندیم. اما تو از اول خلقت تا ابد پسر خودم بودی.

38.

2007-06-28T05:00:00.000+03:30

نصفه شب از خواب بیدار شدم. تنهایی مثل یه دیو جلوم نشسته بود. قلت که زدم دیدم تو کنارم خوابیدی. یواشکی خزیدم زیر لحاف ت. انقدر بهت چسبیدم که صدای نفست رو بشنوم. دیدم تا وقتی این نفسهای کوچولو هست که این همه امید با خودش داره تنهایی وجود نداره.

میترسم از این همه وابستگی به بودنت.

تو کوچکترین و بزرگترین کسی هستی که دارم.
دلم برای اون نگاه مبهوت دیشبت و اون خوابیدنت تو بغلم می سوزه. از اون سوختنی که جاش میمونه گوشه قلب آدم. که هیچ وقت فراموش نمیشه.
خودم رو وقتی به تو میرسم نمی‌شناسم.

پسرم ببخش اگه روزی این حرفها اذیتت کرد. اما من نمیتونم ننویسم. باید بهت بگم از همه حسهایی که دارم. میترسم روزی برسه که پشیمون بشم از نگفتن ش.

37.

2007-06-20T09:50:00.000+03:30

من فکر میکنم خیلی وقت باشه که به یه سلمونی از نوع خونگی یا بیرونیش احتیاج پیدا کردی اما بابایی هر دفعه میگه حیفت نمیاد این رشته های ابریشم طلایی رو کوتاه کنی؟ خلاصه پسر اگه گرمت ه و موهات از عرق بهم میچسبه و کلافه میشی تقصیر بی‌توجهی من نیست به خاطر ذوق بابایی هست از دیدن موهای تو که خاطره فامیلش رو با موهای روشن براش تداعی میکنه.

سام چرا دیروز انقدر داد میزدی؟ نه از نوع جیغ زدن با عصبانیت از نوع داد زدن برای شنیدن صدای خودت. حتمن لذت می‌بردی فقط من دیگه آخر شب احساس میکردم هیچی نمی‌شنوم. دیشب آب بازی هم با مدل جدید یاد گرفتی که صدای خنده و جیغت از تو حموم همه ساختمون رو پر کرده بود.

صبح ها به محض اینکه بابایی در رو می‌بنده بیدار میشی و با صدای تاپ تاپ و با سرعت نور خودت رو می‌رسونی تو آشپزخونه که تنها نمونی. بعد من بغلت میکنم و با هم برمیگردیم تو رختخواب و اونوقته که کلی لوس میشی و میایی کنارم میخوابی و هی سرت رو می‌مالی به صورتم و من عشق میکنم از این صبحی که با دیدن چشمهای خوشگلت و لمس پوست نرمت شروع میشه.

این روزها دوست داری همراه من بیایی تو بالکن. اول نمی‌ذاشتم از ترس کثیف شدنت اما حالا فکر میکنم دنیا تحت حمکفرمانی توست. باید هر کاری دوست داری بکنی تا بتونی بهتر بشناسیش. فقط مواظب باش موقع کشف گلها، گلدون با کل خاکش رو سرت برنگرده مثل اون روز.

هنوز دالی بازی بهترین بازیت ه و هر جا که بشه پشت پرده یا دیوار قایم میشی تا ما پیدات کنیم و غش کنی از خنده. یه بازی دیگه رو هم خیلی دوست داری. وقتی من دستهات رو میگیرم و بلندت میکنم و برای یه لحظه ولت میکنم و تعادلت بهم میخوره؛ از اینکه تو بغل من ولو بشی خنده ات میگیره. اینکه یه نخ دراز رو بکنی تو دهنت یا یه چیزی دستت بگیری و راه بیفتی این طرف اون طرف و اینکه سکه ها رو بندازی سرجاشون هم خیلی باعث سر خوشیت ه. اما سر دسته همه اینکارها ریخت و پاش کردن و پرت کردن از بالا به پایین هر چیزی که مرتب سرجاشه است.

دیشب بعد از مدتها برات ویدیو های فرگی رو گذاشتم. مثل حاج‌اقا ها دست به زانو میشینی و از نگاه کردنش لذت میبیری. میخواهیم با بابایی پولهامون رو جمع کنیم و برای کادوی تولدت بخریمش. خود فرگی رو. البته برای تولد بیست سالگیت. اون موقع قیمت اون هم کمتر شده و ما هم پس اندازمون کافی ه!

یه کار دیگه هم میکنی. صبح ها و عصرها که تو پارکینگ هستیم جای دو تا لونه پرستوها رو نشون میدی و میگی "جج" یعنی جوجو میخوام ببینم. بعد هم از سر و صدا و غذا خوردنشون و پرواز مامان و باباشون دور سقف یه لبخند خوشگل میشینه گوشه لبهات.

سام عزیزم مثل همیشه که ازت دورم، دلم برای دیدنت تو دو-سه ساعت دیگه داره پر میزنه. الان اسنک بعد از ظهرت رو خوردی و داری با دوستات آتیش میسوزونی. شاید سوار گاری رفته باشی گردش. مثل دیروز که رفته بودید مزرعه دیده بودید!

36.

2007-06-12T07:00:00.000+03:30

سام کوچولو میخوام یه قراری برای اینجا باهات بذارم.

میخوام بعضی وقتها اینجا رو به جای خطاب به خودت ، روایتی بنویسم. چون نوشتن از بعضی چیزها اینطوری راحت تره. قبول ه؟

----------

من بالاخره کشف کردم سام پستونکش رو هر روز صبح کجا قایم میکنه که تا شب وقتی خودش برگرده نمیتونم پیداش کنم. هر روز صبح با باز شدن چشمهاش اولین کاری که میکنه اینه که پستونکش رو از بالای سرش بر میداره میره سمت پایین تختش بعد یه لنگه از کفشهاش رو از اون زیر میکشه بیرون. آقای اوشابوری یا سرش رو میذاره اون تو و دوباره لنگه کفشش رو برمیگردونه زیر تخت!

فعلن نمیدونم موبایل اسباب بازیش رو کجا قایم کرده. اما امروز مچش رو وقتی داشت سکه های بازیش رو تو کشوی مجله ها قایم میکرد گرفتم.

از حالا باید خودم رو بچه کنم هم سنش و ببینم جابه‌جا کردن چیزها به چه مکان هایی هیجانش بیشتره.

این عکس فقط برای پز دندونها گرفته شده. والا پسر ما اصلن جیغ زدن بلد نیست!

اگه هم یه وقتایی هوس کنه به مامانش تذکر بده رییس کیه؛ بعد حواسش بلافاصله پرت میشه به بازی...

یا تماشای ویدیو های هیپ-هاپ و کارتون!

35.

2007-06-06T09:20:00.000+03:30

نیمه فارسی و نیمه ژاپنی حرفهای ما رو میفهمی. آواهایی هم که از خودت در میاری نیمه هستند.
وقتی غذا بخواهی یا چیز خوشمزه ای بخوری هم "به‌به" میگی و هم "مان‌ما".
"دست‌دست" بلد نیستی و به جاش باید بگیم پاچی پاچی اما "سرسری" میکنی وقتی خیلی خوشحال باشی.
از موزیک ایرانی هیچ حسی نمیگیری مگر چند تا سی دی و نوار خودت که اگه تو ماشین خسته باشی با داد و فریاد میخوای که برات بذاریم مثل دیروز که نداشتی من و بابا موزیک خودمون رو گوش بدیم. با این حال تلاش دیشب من برای یاد دادن "نانای" بهت آخر یکم موثر واقع شد و یاد گرفتی ایستاده خودت رو بالا و پایین کنی. رگ ایرانیت خودش رو نشون داد.
کتاب‌های ژاپنی رو بیشتر از ایرانی‌ها دوست داری. صدای حیوون‌ها رو به مدل ایرانیش خیلی نمی‌شناسی و فکر می‌کنی سگ "وان‌وان" میکنه نه "هاپ‌هاپ".
‌"اینای‌اینای" و "دالی" هر دو رو می‌فهمی و فوری پشت جایی که هستی قایم میشی. بعضی وقت‌ها هم خودت این بازی رو شروع می‌کنی.
هنوز پرحرفی عین خودم و زود کلافه میشی عین پدرت. لجباز هم هستی.
هله هوله میخوری تا خود صبح اگه بهت بدم اما غذا روبه زور و کلک هم که بهت بدیم با دستهات از دهنت در میاری و پرت میکنی بیرون.
خوش اخلاق تر از چند روز قبلی و این یعنی که تلاش من برای سرگرم کردن و بازی کردن باهات داره جواب میده.
خوشحالم که سرحالی پسر...

34.

2007-06-02T07:22:00.000+03:30

دیروز ده ماهه شدی سام. اما من فکر می‌کنم تو از اول زندگیم باهام بودی انقدر که وجودت و بودنت کامل ه برام. باور نمی‌کنم روزهایی هم بود که تو نبودی و من مادر نبودم.

چند روزه که مریضی. برای همین مهد و دانشگاه من با هم تعطیل بودند ودوتایی داریم باهم خوش می‌گذرونیم. راستش رو بهت بگم چند بار قبلی که مریض شدی و خونه می‌موندیم برام خیلی سخت می‌گذشت. نمی‌دونستم چطور سرت رو گرم کنم. نمی‌دونستم چطور بی‌حوصله نشم. حالا از بزرگ شدن توست یا بهتر شدن مادری من یا هردو که هر چی بیشتر با هم هستیم بیشتر خوش می‌گذره و سخت‌تر میشه برگشتن به دوران دوری روزانه.

ماه قبل برای بار اول جلسه مربی‌ها و مادرها تو مهدتون بود. بعدش هم با هم اسنک خوردیم و بازی کردیم. به من که خیلی خوش گذشت. یه چیزی رو هم بهت بگم؛ احساس می‌کردم خیلی مهم شدم که به عنوان مادر تو این برنامه شرکت کردم. حتی خیلی بیشتر از وقتی که برای اولین بار تو کنفرانس کره پرزنتیشن داشتم.
ممنون همه دنیام که تو رو بهم داده.

گزارش تصویری از مهدکودک "کیوماچی":

قرار بود با مامانها اسنک بخوریم اما من فکر کردم مثل صبح ها که مامانم من رو میذارم این تو و میره است، برای همین زدم زیر گریه.

اما وقتی دیدم بقیه مامانها هم هستند خیالم یکم راحت شد.

از ذوقم در شیشه ام رو که همیشه دستم میگیرم و از خودم جداش نمکیکنم، دادم به مامان بغل دستیم.

این بچه ژاپنی دوست قدیمی ه. حالا هم دیده مامان خودش دوربین نیاورده برای مامان من فیگور اومده.

من هم یه خنده دلربایی کردم که مامانم بیاد از خودم عکس بگیره.

بعدش این مامان خانوم رفت عقب من فکر کردم باز میخواد در بره، رفتم تو قیافه که به خیر گذشت.

بعد رفتیم بازی، اما این دوست من چون یکم گنده است ازش حساب میبرم. خب فکر کنید اگه بشینه روم له میشم دیگه.

درسته به کوچیکترها هر از گاهی یه فشاری می‌رسونم اما ترجیح میدم طرف این یکی نباشم خیلی.

اینه که رفتم تونل بازی,

از پنجره اش هم با دوستم دالی بازی میکردیم. البته به ژاپنی میگیم "اینای اینای"

این هم یکی از مربیهام ه.

این هم دو تای دیگه‌شون. این دوستم هم دختر خوب و خوشرویی ه فقط یکم اضافه وزن داره!

این عکس هم یه روز دیگه گرفتیم اما مامانم قاطی این عکسها قالبش کرد.

این مربیم رو خیلی دوسش دارم؛ نیست خوشگله بیشتر بهم میچسبه بغلش برم.

33.

2007-05-29T08:05:00.000+03:30

سام؛ من خودم رو نمی‌بخشم که تو انقدر تنهایی.

دلم میگیره از نبودن هیچ کس کنارت و خوشحالم که حداقل توی مهد دوست های کوچولویی داری که کمی تنهاییت رو پر میکنند.

امروز که فراز رو دیدیم و اون ما رو به بقیه دوستهاش نشون داد و کیف کرده بود از دیدن یه نفر آشنا، فکر کردم چقدر در اقلیت بودن بچه های ما مهمونهای اینجا سخته. خوبه که تو هنوز انقدر بزرگ نشدی که تفاوتها رو درک کنی.

دیروز مامانی میگه دایی نادر بک گراند آی پاد و کامپیوتر و موبایلش رو عکسهای تو رو انداخته. خاله فریبا میگفت همه خونه مامانی عکسهای سام ه حتمن بقیه جاهایی هم که باید خودت باشی و نیستی عکست نشسته.
حس خوبی نیست که فکر کنم یه تصویر جات رو گرفته.
کاش میشد از توی قاب در بیایی و با کودکیت دل همه رو شاد کنی.

32.

2007-05-25T09:19:00.000+03:30

سام عزیزم:

وقتی دیشب بعد از همه بازی ها و گردش ها خسته شده بودی و چشمات تمنای خواب داشت اما نمی خوابیدی و به در اشاره میکردی و بهونه پدرت رو میگرفتی و تا وقتی برگشت و از آغوشش جدا نمیشدی تا از بودن هم شاد شدید و آخر هم کنار هم خوابتون برد؛ فهمیدم این تنها من نیستم که این همه عاشق پدرم هستم حتی اگه هجده سال باشه که دیگه بهونه اش رو هم نتونم بگیرم.

سایه پدرت همیشه بالای سرت باشه پسرک دوست داشتنی...

31.

2007-05-15T11:12:00.000+03:30

پسر گل و عزیز و دوست‌داشتنی و جیگر و ... من؛

عزیزم الهی که من قربونت برم درسته، میشه:

1. شبها دیرتر بخوابی که صبح ساعت 4 بیدار نشی و ما رو بیچاره نکنی از دهن دره ها و سردردهای روزانه؟
2. میشه جیغ نزنی وقتی نمیتونی دستت رو یه جا بگیری و وایسی. یا وقتی دستت به یه چیزی نمیرسه. یا وقتی غذایی رو دوست نداری.
3. میشه کلن یکم غذا هم بخوری؟
4. میشه صبح ها درست قبل از بیرون رفتن از خونه یا درست وقتی سینی صبحانه رو آوردم پی پی نکنی. نمیگم نکن.میگم زمانش رو یکم عوض کن.
5. میشه با سرعت نور کتابها رو پاره نکنی و تیکه کاغذهاش رو نذاری دهنت و تا قبل از اینکه من دستم رو بکنم تو دهنت قورتش ندی.
6. میشه گاز از چونه نگیری اون هم وسط جمع با یه عالمه کرم رو صورت.
7.میشه لب‌تاپ من و بابایی رو خراب نکنی.
8. میشه کمتر صدای این خانومه منشی تلفن رو در بیاری . باور کن 1487773893 بار برای یه روز یکم زیاده.
9.میشه به من فرصت سر خاروندن بدی بعضی وقتها. انقدر که انرژی جمع کنم برای قسمت بعدی شیطونی هات.
10. میشه صورتت رو تو توری بالکن فرو نکنی تا مثل شکم زنهای حامله کش نیاد.
11. میشه بذاری گلها رو برگردونیم تو اتاق؟
12.میشه.کمتر بری سراغ سطل آشغال و مهره های پرده و جا کفشی دم در و گرد و خاک زیر یخچال. فقط برای اینکه کمتر میکروب رو انگشتهات بشینه.
13. میشه با اسباب بازیهات هم هر از گاهی بازی کنی؟
14...

نه ولش کن همه این کارها رو بکن. تا جایی که میتونی کودکی کن. من و بابایی هم با همه خستگی‌ها لذت میبریم از دیدنت با این همه انرژی. اصلن به بهونه تو خودمون هم باز بچه میشیم. این هیجان انگیزترین قسمت داشتن توست.

30.

2007-05-11T02:50:00.000+03:30

هی میخوام بیام بنویسم به خودم میگم که چی باز میخواهی بنویسی سام عزیزم سلام... عاشقتم...دوستت دارم.
میدونی تو یه دنیا تازه ای. اما ازت نوشتن برام سخت میشه وقتی همه چیز اینجا تحت تاثیر محبت مادری من ه.

سام دیروز با هم خونه بودیم. به من که خیلی خوش گذشت. به تو چی؟ خب من تونستم بهت یاد بدم یکم تاتی کنی و با دست توپ رو هل بدی.
میدونی فکر کنم مامان خوش شانسی هستم که وقتی برای اولین بار بدون کمک تونستی لبه میز کامپیوتر رو بگیری و بلند شی درست روزی باشه که با هم هستیم. خوشحال بودم که تونستم زودتر از معلمهای مهدت این تواناییت رو ببینم.
غذا خوردنت خیلی بد شده. دیگه نمیتونم به بقیه مامانها پز بدم بچه من وقتی یه لقمه بهش میدم دنبال بقیه اش دستم رو میگیره. انقدر هم جنست خراب شده که وقتی یه لقمه رو به زور میذارم دهنت با میدی بیرون و با تو دستت له میکنی و پرتش میکنی یه طرف. بعدش هم به من از اون لبخندهای گول زنکت میزنی یعنی دعوام نکن.

پسر میشه شبها دیگه بذاری من بخوابم؟ چرا هر چی بزرگتر میشی وضع خوابیدنت بدتر میشه؟ یعنی خودت که خوابی فقط با جیغ و گریه و لگد میخواهی که بهت سرویس بدم. که من هم گردنم از مو نازکتر میدم.

عاشق آتیش شدی و اگه بفهمی دارم غذا درست میکنم از من یا بابات آویزون میشی تا غذاهه بپزه و خیالت راحت بشه دیگه شعله ای در کار نیست.

اون روزی که رفتیم گل ببینیم چه تلاشی میکردیم من و بابایی تا به تو گلها و ماهیها رو نشون بدیم. اما عجیب بود که توهم گوش میدادی به همه توضیحات ما. میفهمیدی چی میگفتیم یا حواست به رنگارنگی گلها و جنب و جوش ماهییها بود؟

پسر خوبم میشه انقدر اشک نریزی وقتی داریم صبحها از هم جدا میشیم؟ توکه اهل این حرفها نبودی چی شد که انقدر عوض شدی؟ مربی ها که مینویسند بهت خوش میگذره. غذا خوردنت هم که اونجا بهتره. خواب و بازیت هم که به راهه . پس فقط میخواهی دل من رو از جا بکنی با اون گریه هات؟

29.

2007-05-01T09:40:00.000+03:30

سام عزیزم

شروع دهمین ماه زندگیت مبارک.

اووووووووو دو ماه شد از وقتی آخرین بار سر فرصت نوشتم. اما زود گذشت.

میخوام یه رازی رو برات بگم. من درست از هشت ماهگیت عاشقت شدم. نه اینکه قبلش نبودم اما از وقتی مثل یه بچه بزرگ شدی انگار احساس من هم عوض شد. یه جور دیگه دوستت دارم. نه مثل یه بچه که به مادر وابسته است و مادر از وابستگی دوستش داره. حالا از همون یک ماه پیش مثل یه آدم بزرگ مثل یه دوست تازه مثل کسی برای خودش دوستت دارم. چطوری بگم انگار اون بچه کوچولو دیگه نیستی که دلم براش غش میرفت. حالا انگار یه آدم بزرگی که داری رشد میکنی.

این تغییر احساسم به خاطر عوض شدن خودت هم هست. یه دفعه انگار از اون نی نی کوچولویی که بودی شدی یه پسر کوچولو. همه چیز رو درک میکنی. انگار از دنیای نی نی بودن جدا شدی. حالا دیگه همه کارها و بازی هات حساب شده است. دیگه یاد گرفتی ما دوتا رو غافلگیر کنی. کافیه یه کاری رو جلوت بکنیم تا بعدن ببینم داری برای خودت تکرارش میکنی.

سام دیروز برای اولین بار تو بهار سه تایی رفتیم پارک. چقدر خوش گذشت. چقدر خوبه که تو همه جا همراهی و هیچ اذیتی نمیکنی.
فکر کنم من دوازده ساعت رفتم تا ایران و برگشتم به اندازه یه سر سوزن هم تو راه اذیتم نکردی. همش خواب بودی یا تو بغل مهموندارها. خانوم که بغلمون نشسته بود میگفت من اصلن نفهمیدم یه بچه تو پرواز هست!

پسرم یه کار بد هم یاد گرفتی. چند روز پیش دیدم که اسباب بازی رو از دست دوستت با عصبانیت کشیدی و وقتی اومد ازت پسش بگیره زدی تو صورتش. بعد هم به صورت مربی میخندیدی که یعنی من کاری نکردم. بابایی میگه من باید میومدم جلو و صورت دوستت رو نوازش میکردم اما من انقدر شوکه شدم از این کارت که اصلن نفهمیدم باید چی کار کنم.

پسر گل ایران خیلی بهت خوش گذشت. با همه دوست شدی مثل همیشه اما از همه بیشتر با دایی نادر و عمو فرید گرم گرفتی. بعضی ها رو هم اصلن دوست نداشتی. شاید میفهمیدی که اونها هم تو رو خیلی دوست ندارند برای همین اخم میکردی بهشون؟
با مامان بزرگ خیلی جور بودی. فکر کنم دل همه موند پیش شیرین کاریهات.

عزیزم ماهی که گذشت دو تا دندون خوشگل درآوردی. دیگه خیلی احتیاج به پیش بند نداری. نمیه خزیدنی و نیمه چهار دست و پا همه جا میری و با سرعت نور خونه رو به هم میریزی. یاد گرفتی با کمک ما بایستی و اگه بشه یه قدم کوچولو برداری.
درست روز آخر هشت ماهگیت هم دیگه کنترل نشستنت کامل شد و تونستی بدون کمک و تکیه تا هر وقت که بخواهی بشینی.

هنوز عاشق Fergie و موزیکهاش هستی و تا ساعتها میشه باهاش سرگرمت کرد و بهت غذا خوروند.
غذا خوردنت بعضی روزها خوبه و بعضی وقتها هیچی نمیخوری. اما در بدترین وقتها اوسنبه(بیسکوییت برنج) و ویفر و ماست و جوجه کباب رو دوست داری.

راستی ببخشید که رفتیم ایران بلا سرت آوردیم ها. فکر کنم اینجوری مثل همه پسر بچه های ایرانی شدی بهتر باشه برای بعدن هات!

پسرک گل و خوبم همیشه همینطور سرحال و سرزنده بمون تا من و بابایی از بودنت و داشتنت غرق خوشبختی باشیم حتی وقتی سه صبح بیدارمون کنی و همون موقع پو کنی و نذاری تا نیم ساعت قبل از بیداری رسمی بخوابیم!

به تلافی این مدت ننوشتن یه سری از عکسهای این دوماه رو میذارم. قبول ه؟

اولین عید

سام و ستاره

مرسی قمارباز

درست بعد از ختنه

اولین ماست خوری زندگی

دریای خزر

لمیده در هتل

بعد از یه حمام حسابی

شب نشینی با پدر

28.

2007-04-24T07:04:00.001+03:30

27.

2007-04-10T06:23:00.000+03:30

سام عزیزم

یک ماه گذشت و من ازت هیچی ننوشتم.

دوباره همه رو برات مینویسم. بذار خستگی سفر دربیاد. صبر کن دوباره زندگی جریان عادیش رو بگیره شروع میکنم.

ایران خوش گذشت نه؟ دیدی چقدر خوبه آدم کنار اونهایی که دوستش دارند، باشه؟ دیدی چقدر دوری از این همه محبت و دلگرمی سخته؟

باید تا یادم نرفته خاطرات سفرت رو بنویسم که یادمون نره اولین بار ایران بودنت چطور گذشت.

26.

2007-03-01T08:42:00.000+03:30

پسرم امروز هفت ماهه شدی.

این رو برای بزرگسالیت وقتی شاید افسرده و غمگین باشی مینویسم. بدون لحظه ای نمی گذره که عشق مادری من بیشتر نشه و تو هر سنی که باشی من به اندازه همه لحظه های عمرت عاشقت خواهم بود. تا همیشه بدون کسی رو داری که هرطور که باشی برات جونش رو هم میده.

یه دنیا دوستت دارم عزیزترینم...

25.

2007-02-23T05:50:00.000+03:30

این هم اولین باری که روی صندلی غذاخوریت نشستی.

24.

2007-02-23T05:46:00.000+03:30

پسر قلدر و لجبازم
سلام مامانی

پریروز برای اولین بار با هم دعوامون شد. یعنی من تقصیری نداشتم فقط فکر نمیکردم انقدر بلا شده باشی که بخواهی لجبازی کنی.
داشتی با موس میزدی روی کیبورد من هم اومدم یواش از دستت کشیدم بیرون که انگار یه کار توهین آمیزی کرده باشم. شروع کردی به گریه کردن و داد زدن و لجبازی کردن و خودت رو حسابی به این طرف اونطرف کوبوندی. سید جوشی هستی دیگه!
هر چیزی که میخواهی با قلدری تمام بدست میاری.

یاد گرفتی هر چیزی که تو دهنت بد مزه باشه رو تف می کنی بیرون.
پسرم چرا هر چی برات درست میکنم دوست نداری؟ هنوز انقدر گلوت راهش کوچولوست که با اینکه غذاهات رو نرم هم میکنم باز هم موقع قورت دادن احساس حال بهم خوردگی بهت دست میده.
یه سوپ که میخواهی بخوری همش رو با تف و یه چیزی مثل شیشکی میدی بیرون. از یه بشقاب شاید فقط دو قاشق ش پایین بره.

سام کلی هنرپیشه شدی ها. فردا قراره که تو مهد تاتر اجرا کنید. من هم باید بیام تو رو که کوچولو هستی بغل کنم تا تو برنامه شرکت کنی. قراره ازتون فیلم هم بگیرند. ببینیم اولین فیلم هنریت چی از آب در میاد.

پسر دیروز حسابی از دایی غریبی کردی و چنان خودت رو گرفته بودی که بیا و ببین. فقط من نمیدونم چرا بعدش که رفتیم سراغ بلیطمون برای خانوم مسیول این همه دلبری کردی. و امروز تو مطب دکتر برای پرستار خوشگلی که اونجا بود کلی لبخند تحویل دادی. یعنی دایی از اینها غریبه تر بود یا اینکه از حالا فرق زن و مرد رو میفهمی؟
بابایی میگه حتمن دلش قیجوجه میره خانوم خوشگل ها رو میبینه! آره مامان همینطوره؟

دیروز بابایی وقتی قیمت بلیطت رو شنید میگه اگه میخواستیم یه کارتون توت فرنگی هم ببریم ایران از این بیشتر میشد!

جدیدن عاشق تمام چیزهایی که سیمی باشند شدی از بند کیف من و سیم ماهواره تا سیم پایین صندلیت و سیم آباژور و گردن بند من، همه رو میکشی و کیف میکنی.

این رو هم بگم که یه توپ کوچیک برات خریدم که کلی باهاش داری حال میکنی و شبها با بابایی سرتون به توپ بازی گرم ه.

این عکسها رو هم دیشب در حالی که داشتی یه نفسی تازه میکردی تا برای قسمت بعدی شیطونی آماده بشی ازت گرفتم.

خوش باش پسر هنرمندِ لجبازِ قلدرِ خوشخندۀ من...

23.

2007-02-23T05:44:00.000+03:30

سام خوابیده در صندلی ماشین در راه برگشت از مهد.

22.

2007-02-15T08:38:00.000+03:30

پسر، ممنون از اون بوسهای تفی دیروزت بابت هدیه ولنتاین.

قشنگترین کادو رو بهم دادی.
در ضمن شما تو این عکس پرسونالی پاسپورتتون خیلی خوش تیپ هستید!

21.

2007-02-13T07:00:00.000+03:30

شکلات مامان سلام

سام کوچولو انقدر شیرین و بامزه شدی که فقط همین شکلات بهت میاد. باور نمیکردم شکلاتهایی که اون موقع که تو دلم بودی میخوردم اینهمه اثر بذاره و تو انقدر خوشخنده بشی.

یاد گرفتی بای بای میکنی و نانای اما فقط با دست چپ.( نمیدونم چپ دستی یا نه اما فعلن همه کارهات رو با دست چپ میکنی). هنوز فرقش رو نمیدونی و خیلی وقتها قاطی میکنی کدوم رو باید انجام بدی. وقتی میریم بیرون با هر کی که باهات حرف بزنه بای بای میکنی.

از بوسهات بگم که دل من رو برده. عین موش میچسبی به آدم و دست و صورت آدم رو تف مالی و مثلن بوس میکنی.

هنوز همون آهنگهای هیپ-هاپ رو دوست داری و اگه یک ساعت هم برات از این موزیک ها بذاریم میشینی گوش میدی و کلیپ هاشو با دقت دنبال میکنی. موزیک مورد علاقه ات هم my humps ه.
تمام خونه رو با اون دست و پای فسقلیت می نوردی و یاد گرفتی خودت رو به هر چیزی که توجه ات رو جلب کنه برسونی.
مامانی فقط چرا با هر چیزی که باب میلت نباشه دعوا میکنی. خب تقصی دو شاخه نیست که تو نمیتونی درش بیاری یا مثلن پایه میز که نمیتونی جا به جاش کنی.
این چند روزه تو خونه انقدر غر میزدی که من و بابایی چاره ای نداشتیم ببریمت بیرون. تا بیرون از خونه ای همه چیز خوبه اما تا میاییم خونه و استراحتت رو میکنی باز شروع میکنی به بهونه گیری.

امروز صبح که رفتیم مهد چنان دلی از مربی هات بردی که دو تایی اومده بودند بالا سرت و میخواستند بغلت کنند. تو هم که بلا هی برای این میخندیدی هی به اون یکی دست دراز میکردی که بغلت کنه. انقدر بهت اونجا خوش میگذره که ما رو یادت میره؟

وقتی برات قصه میخونم با دقت گوش میدی . دیگه داستانهای انتخابی داری و از بعضی از کتابهات خوشت میاد.

دیروز با هم رفتیم بیرون. لب رودخونه تو ماشین یک ساعتی خوابیدی . بعد هم چون باد میومد رفتیم مال و سه ساعت راه رفتیم.

خوبیهات رو میگم یکم غر هم بزنم. مامان انقدر انرژی داری و انقدر من رو خسته میکنی که شبها سرم به بالش نرسیده خوابم. دیشب هر بار که بیدار شدی بابایی بهت شیر داد از بس که من رو تو روز خسته کرده بودی نمیتونستم بیدار بمونم.

این کلاه رو هم دیروز خریدیم. کلی هم ذوق میکردی وقتی گذاشتم سرت. یه موش به تمام معنی شدی...

20.

2007-01-31T08:10:00.000+03:30

پسر شش ماهه من سلام

مامان می بینی چقدر زود میگذره؟ عمر رو میگم. پارسال فوریه موقع دیدن فیلم بعد از یه دوره مریضی و بی حالی اول بارداری برای اولین بار تو دلم تکون خوری. یه لرزش کوچولو بود اما هنوز هم حسش باهام ه؛ و حالا که ماه هفتم زندگیت رو شروع کردی.
پسر گلم امیدوارم همه عمرت همینقدر مثل کودکیت پر انرژی باشی و پر از حس زندگی.

دیروز برای اولین بار باهام بای بای کردی اما زود فراموشت شد. دیگه تا شب هر چی التماست کردم فقط لبخند زدی.

دیشب تو بغل من همین جوری که روت به بابایی بود و انگشتش رو تو دستت گرفته بودی خوابت برد. بابایی دلش نمیومد دستش رو بکشه تا کلی وقت همینطوری نشست کنارمون و ازلمس دستات لذت برد.

سام یه کار بامزه یاد گرفتی شاید یه جور بازی. وقتی تو بغلم هستی من زیر گردنت رو بوس میکنم بعد صبر میکنم اونوقت تو شروع میکنی ادای من رو در آوردن و لپ و دماغ و گردن من رو بوس- تفمالی میکنی. کلی من و بابایی میخندیم از این بازیت.

پسر هر چی بزرگتر میشی شیرین تر میشی. من که سیر نمیشم از بودنت. اصلن نمیتونم زندگی رو قبل از اومدن تو تصور کنم. همه چیز خوب بود اما با اومدن تو انگار رنگ دنیا عوض شد. انگار یه شیشه مات رو از جلوی دنیا برداشتند و همه چیز براقتر شده باشه. چقدر خوبه که تو رو داریم.

باید از این ماه غذا خوردن رو شروع کنی. پسرم به دنیای رنگارنگ غذاهای خوشمزه هم خوش اومدی.

19.

2007-01-20T10:20:00.000+03:30

سام کوچولو...سام خوشگله...*
سلام پسر گلم

چند وقتی هست که نگاهت عوض شده. انگار عمیقتر و مهربونتر شده.

مامانی این ماهی که گذشت بیشتر رشدت انگار عقلی بود تا جسمی. هر چند که شنواییت خیلی قوی تر شده و دیگه صداهای دورتر و تشخیص میدی و از صداهای ناگهانی جا میخوری.
دستهات هم قویتر شدند و میتونی شیشه رو با دستت بگیری.
انقدر کارهای جدید میکنی که نمیدونم کدومش رو بگم. برای من همش شیرین ه و دوست داشتنی. یکی ازکارهای جدیدت اینه که پستونکت رو از دهنت در میاری و سعی میکنی بذاری دهن من. چند شب پیش خوابوندمت پیش خودم و رفتم که برات شیر بیارم وقتی برگشتم دیدم سرت رو عین یه جوجه گذاشتی رو بالش من خوابیدی. انقدر خوشگل بود این حالتت که دلم نمیومد بذارمت سر جای خودت.
یاد گرفتی از صندلیت بیایی پایین. دیگه اینکه چند روز پیش برای اولین بار از صندلیت افتادی زمین و من غش کرده بودم از خنده. فکر کنم یکم از دستم عصبانی شدی که به جای کمک کردن بهت داشتم ازت عکس میگرفتم.

برام عجیبه اما انقدر مهدکودکت رو دوست داری که وقتی میرسیم اونجا کاملن شاد میشی. وقتی هم میام دنبالت میخندی و وقتی هم برمیگردیم خونه باز از خونه بودن خوشحالی. عادت کردی به بیرون بودن از خونه.

دیروز وقتی پشتم بهت بود و داشتم با کامپیوتر کار میکردم دیدم صدات از تو تختت نمیاد. وقتی برگشتم دیدم داری با اون چشمهای خوشگلت من رو نگاه میکنی. مامان به چی فکر میکنی؟

یکم غریبه ها رو تشخیص میدی البته اهل گریه کردن نیستی و به همه لبخند میزنی اما وقتی یه غریبه میبینی فورن به من نگاه میکنی تا خیالت راحت بشه آشنایی هم پیشت هست.
با بچه ها و زنها خوبی و برای مردها فقط لبخند میزنی.

دیروز برات یه کلاه کابوی خریدم که خیلی بهت میاد. وقتی تو مغازه گذاشتم سرت تا یه مدت فقط میخندیدم. بعد هم که بابایی اومد تا دیدت انقدر خوشش اومد که بلافاصله ازت این عکس رو گرفت.

این روزها دیگه آب میوه خونگی میخوری و خیلی هم دوست داری. توی مهد هم بهت سوپ و برنج رقیق میدند که انگار اونها رو هم دوست داری.
به زودی شش ماهت میشه و غذا خوردن رو باید شروع کنی.

زودتر بزرگ شو پسر تا با هم بازی کنیم...

*این روزها با همین دو تا عنوان صدات میکنم.

17.

2007-01-09T08:40:00.000+03:30

سام عزیزم

خیلی وقت‌ه که برات چیزی ننوشتم. امروز اولین روز کاری سال 2007 هست و من با انرژی شروع کردم؛ میخواستم برات از این مدت بنویسم اما همین الان خبر مریضی یه پسر کوچولوی دیگه رو فرسنگها اون‌طرف شنیدم و انقدر متاثر شدم که نه می تونم جلوی اشکم رو بگیرم نه میتونم از تو و روزهات بنویسم.

اعتراف میکنم که ترسیدم تا سر حد مرگ. فکر اینکه کمترین اتفاق بدی برات بیفته، فکر اینکه چطور مراقبت باشم که از همه بلاها و ماجراها دور باشی، فکر اینکه چقدر ناتوانم برای محافظت ازت دیوانه ام میکنه.

مامان ببخشید که دیشب از اینکه بیدارم کردی عصبانی شدم. ببخشید که انقدر خودخواه بودم که میخواستم بعد از یک شب تبدار رو گذروندن، استراحت کنم.

کاش میشد همین الان بیام دنبالت. محکم بغلت کنم، باز بوت کنم تا خیالم راحت بشه. تا یکم آروم بگیرم.

میدونی بهترین آرامش دنیا رو میگیرم از حضورت، از دیدن لبخندت، از شنیدن صدای قهقهٔ از ته دلت از سلامتیت از نگاههای مهربونت و از همه وجود و حضورت.

تا آخر عمر من برام بمون دوستداشتنی ترین...

16.

2006-12-26T09:00:00.000+03:30

بازی بازی من هم بازی

مازیار خان دمت گرم که ما رو هم قاطی بازی آدم بزرگها کردی. این مامانمون که بی معرفت نکرد یکم پارتی بازی کنه. همون مگه اینکه ما مردها خودمون به فکر خودمون باشیم.

اون چیزهایی هم که شما از من نمیدونید و خودم هم تا همین چند وقت پیش نمیدونستم و تازه یاد گرفتم اینا هستند:

... من نمیدونم چرا وقتی مامانم منو میذاره جلوی این شیشه درازه مامانم دوتا میشه یکی اون که جلومه یکی هم اونکه پشتمه. صداش از پشتم میاد ها ولی نمیفهمم چرا جلوم هم دیده میشه. هر چی هم میخوام اون جلویی رو بگیرمش نمیشه ولی پشتی رو میشه چنگ بزنم. آخه یکی نیست بگه آزار دارید بچه رو دچار مشکلات فلسفی میکنید.

... آی کیف میده ته شیرم رو تو دهنم نگه میدارم بعد با دهنم صداهای باحال مثل شیشکی که در میارم همه شیره میپاشه به سر و صورت خودم و مامانم. تفیش که میکنم خیلی مزه میده. بابام میگه تقصیر خودشه که بهم این کارها رو یاد میده.

...من نمیفهمم چرا انگشتهای من و بابام و مامانم با هم فرق داره. هر چی هم نگاه میکنم نمیفهمم چرا. شبها انقدر با انگشتهای یکمون ور میرم تا خسته میشم و میخوابم.

...انقدر حال میکنم صبحها ساعت چهار مامان و بابام رو با یه مشت به صورت و یه چنگ از دماغشون بیدار میکنم. تازه اگه کم توجهی کنند چنان فریادی سرشون میزنم که یادشون نره اینجا رییس کی ه.

...من از یک ماهگی تا الان همون یه لیتر شیر رو در روز میخورم. روی در شیرم نوشته از چهار ماهگی باید انقدر بشه ولی خوب من هم عین مامان و بابام با شکمم تعارف ندارم. فقط اون اول ها چون دلم جا نداشت هر نیم ساعت یه بار شیر میخواستم حالا چون به مامانم یکم تخفیف دادم کمتر شیشه بشوره، شده هر سه ساعت.

...من از این مامانم صبحها خیلی شاکی میشم وقتی اون بندهای آغوشی رو بهم میبنده. کلی هم سرش داد میزنم ولی خب عوضش بعدش میبرتم بیرون از دلم در میاره.

...من عین مامانم پرحرفم و عین بابام لجباز. اینو خودشون میگند ها.

اِ بیشتر از پنج تا شد؟ تازه کلی کارهای دیگه هم میکنم ولی مامانم چون اینجا رو برای دل خودش باز کرده نیمذاره بیشتر حرف بزنم.

من تازه فقط همون یه دوستم مازیار رو اینجا دارم حالا بعدن که دوستام بیشتر شدن میام بازی دعوتشون میکنم.

بعدن نوشته شده: مامانم فکر کرد عکس قبلی به این پست نمیاد اینه که عوضش کرد و به جاش این یکی رو گذاشت که بامزه تر باشه.

15

2006-12-07T10:00:00.000+03:30

سام مریضم

سلام مامانی.

چی شد یهو؟ چرا از دیروز ریختی به هم؟ مامان چی خوردی یا دستت رو کجا مالیدی که اینطوری دلت زیر و رو شد؟

خانوم مربی هم گفت از چشمات معلومه که مریضی. گفت اگه حالت خوب نبود بهم زنگ میزنه که بیارمت خونه. هنوز که خبری نیست فکر کنم بهتر شدی.

میدونی بعضی وقتها میمونم اینکه دارم برات از لحظه های بزرگ شدنت مینویسم اصلن برای تو ارزشی داره یا اینکه همش برای خودم ه و آینده که هر وقت دلم گرفت یا برای این روزهات تنگ شد برگردم و بخونمشون.

شاید روزی که خودت پدر شدی بفهمی بزرگ شدنت و داشتن فرزند چه مزه ای داره. پس اینها میمونه برای من تا به ابد از خوندنش لذت ببرم.

دیروز برای اولین بار واقعن ترسیدی. داشتیم با هم از خرید برمیگشتیم که یه سگ از یکی از خونه ها پارس کرد. چنان از جا پریدی که دلم لرزید. البته من هم کم نترسیدم اما برای تو اولین تجربه بود. این هم یه روی زندگی ه عزیزم.

پسر گلم ترس و مریضی رو تجربه کردی. چیزهای بد دیگه ای هم هستن که باید ببینی ولی بدون زندگی با همین خوبی و بدیهاش هست که معنی پیدا میکنه و ارزش خوبی ها رو وقتی قسمتهای تلخ زندگی رو دیدی بهتر میدونی.

نگران نباش برای فراموش کردن دلتنگیهات و بدیها میتونی روی من و بابایی تا زنده هستیم، حساب کنی. فقط میتونم برات آرزو کنم قسمتهای شیرین زندگیت از لحظه های زشتش بیشتر باشه.

این روزها رو دوست داشتم با عزیزانمون قسمت میکردیم، لذت و شادی بودن تو رو؛ اما حیف که همش میگذره و اونهایی که دوستشون داریم کنارمون نیستن. امیدوارم هیچ وقت چیزی از محبتت به اونهایی که ریشه ما هستن کم نشه بابت این فاصله.

8

2006-12-01T07:45:00.000+03:30

سام عزیزم سلام.

پسر امروز چهار ماهه شدی. برای خودت مردی شدی.

اون موقع ها که هنوز تو دل من بودی بابایی میگفت پسرمون الان صفر سالشه. فکر کن الان از خیلی ها بزرگتری.

امروز که بیدار شدم دیدم داری با اون دو تا چشمای قشنگت من رو تو خواب نگاه میکنی. دلم ضعف رفت برای اون نگاهت.

پسرکم تو این ماه که گذشت کلی تغییر کردی و رشد کردی. دیگه هر چی که نظرت رو جلب کنه با دست میگیریش. جالبه که تا ازش خسته میشی میندازیش زمین و هر کاری هم بکنیم دیگه حاضر نیستی نگاهش کنی.

از دو تا کتابی که داری خوشت میاد و با دقت به خوندن من گوش میدی و عکسهاش رو نگاه میکنی.

قلت زدن برات انقدر راحت شده که تا میذارمت روی تخت یا زمین در کمترین زمان ممکن برمیگردی.

میدونی بهترین قسمت روز برام وقتی هست که صبح میارمت کنار خودمون تا اولین شیر صبحگاهی رو بخوری؛ و وقتی هست که میام دنبالت و تورو میگیرم تو بغلم و فشارت میدم؛ و شب که تو بغلم با آرامش میخوابی.

دیگه تو وانت میشینی و سعی میکنی قطره های آب رو با دستات بگیری. تا دوش رو میاریم طرفت چشمات رو میبندی انگار میدونی قسمت سخت شامپو زدن موها شروع میشه.

با عروسکهات حرف میزنی و با من و بابایی هم گاهی اختلاط میکنی.

حسابی قلقلکی شدی و حتی وقتی پوشکت رو عوض میکنم حسابی برامون میخندی.

میدونی من به خودم میبالم که همچین پسری دارم. خیلی خوبی. خیلی.

7

2006-11-28T10:40:00.000+03:30

بابایی میشینه و من و تو رو در حالی که تو تو آغوش من آرامش میگیری و من که از بودنت عاشق میشم نگاه میکنه و لذت میبره.
بابایی میگه از دیدن من و تو و این حالت خیلی خوشش میاد.
بابایی میگه وقتی تو صورت من رو نوازش میکنی از دیدن محبتت شاد میشه.
بابایی از عشق من به تو لذت میبره.

بابایی اینجوری هم عشقش رو به تو نشون میده.
بابایی دوستت داره سام؛ انقدر که برام باور کردنی نیست.

6

2006-11-24T08:11:00.000+03:30

پسر خنده رو
سلام

این روزها دچار تناقضم. هم دوست دارم زودتر بزرگ بشی و بالیدنت رو ببینم هم دوست دارم زمان رو تو همین لحظاتی که هستی نگه دارم از بس سیر نمیشم از دیدنت و بدونت.

دیگه میتونی چند بار قلت بزنی . دیروز خنده بابایی در اومده بود از شیرینکاریهات. از زیر تلویزیون که شروع میکنی میرسی به چهارچوب در. کاری که خیلی دوست داری اینه که خودت رو برسونی به تاتامی ها و با ناخون بکشی روش. از شنیدن صداش خوشت میاد.

بعضی وقتها تا چند دقیقه محو تماشای من یا بابا میشی. میدنم که داری تصاویرمون رو به مغزت میدی. باید همیشه خودم رو آراسته نگه دارم تا توی مغزت همیشه یه تصویر خوب ازم ساخته بشه.

شبها دلتنگ پدرت هستی. انگار میدونی شب یعنی برگشتن پدر به خونه. وقتی اون هست من رو نمیبینی و دوست داری از بودن و آرامش بغل اون لذت ببری. فقط دوست داری گاهگاهی که خسته میشی بیایی یکم تو بغل من استراحت کنی.

دیگه یاد گرفتم چطوری تو آغوشم آرومت کنم فقط به شرطی که مثل دیروز کلافه نباشی از خونه موندن زیاد.

این روزها هر پیرمرد و پیرزن ژاپنی که میبینتت میخواد باهات بازی کنه و تو هم که دنیای محبتی. لبخندت رو از هیچ کس دریغ نمیکنی. نمیدونی چه انرژیی میگیرن این اوبا چن و اوجی چن ها با دیدن خنده ات.

خیلی خوبه که این همه خوشرویی.

18.

2006-11-21T17:21:00.000+03:30

مامان از همون نوزادی تا الان همیشه از حمام کردن لذت میبردی.

5

2006-11-21T07:16:00.000+03:30

سام امروز برای اولین بار قلت زدی؛ و من مات و مبهوت مونده بودم از این همه حس زیبای دیدن موفقیت تو برای اولین تلاشها و پیروزیی در زندگیت.

فکر کردم زمانی که اولین نمره بیستت رو بگیری یا اولین مدرک زندگیت یا اولین عشقت یا ... من پر از چه احساسی خواهم بود.

همه این لذت رو مدیون بودن تو هستم.

ممنونم پسرک دوست داشتنی.

4

2006-11-15T09:22:00.000+03:30

سام کوچولوی شیطون

سلام

پسرم دیروز با هم خونه بودیم. انقدر این روزها شیطون شدی و بازیگوش که اگه یه لحظه تنهات بذاریم با صدای بلند شروع میکنی به اعتراض کردن.

اما چون عاشق تلویزیون و کارتون و فیلم عروسی ما هستی همین کمک میکنه تا یه مرخصی کوتاه به مامانت بدی تا به کارهاش برسه.

دیشب هم با بابایی نشسته بودید موزیک گوش میدادید و من متعجب بودم که هر دو چه سلیقه تین ایجری و شادی دارید.

برای اولین بار دو روز پیش دستت رو آووردی جلو تا بغلت کنم. باورم نمیشد انقدر زود به این مرحله رسیده باشی.

عزیزم میدونی من عاشق این هستم که وقتی بهت شیر میدم با دستهای کوچولوت پشت دستم رو نوازش میکنی. مهربونیت رو از چشمات میشد فهمید اما اینکه برای خودت یه راهی برای ابرازش پیدا کردی برام جالب و دوست داشتنی هست.

دیشب برای اولین بار رومیزی رو وقتی بغل بابایی بودی با دستت جمع کردی و من دلم غش رفت برای روزی که از در و دیوار بری بالا و من هی از این همه حضورت لذت ببرم.

انقدر امروز صبح معصوم شده بودی تو اون لباس سفید و چنان خواب قشنگی بودی که دلم نمیومد بدمت دست خانوم مربی. دلم رو کندم مثل هر روز و گذاشتم اونجا.

دو روز پیش اولین توشه رو برای مامان و بابا آوردی. دو تا سیب زمینی شیرین که یکی از همکلاسی هات از باغشون آورده بود و خانوم مربی برات سهمت رو گذاشته بود تو کیفت.

ازش عکس گرفتم تا یادگاری بشه این اولین سوغاتی.

خوش باشی عزیزم.

3

2006-11-13T06:47:00.000+03:30

سام عزیزم

سلام مامانی

تصمیم داشتم این مدت همه خاطره ها و احساساتم رو برات بنویسم اما نمیدونم چرا نشد یا نتونستم یا نخواستم.

از امروز شروع میکنم و سعی میکنم تمام اون چیزهایی که تو این چهار ماه میخواستم ازش باهات حرف بزنم برات بنویسم.
پسر گلم تو الان مهد کودک هستی و به مامان فرصت دادی که بیاد دانشگاه و درس بخونه.

این مواقع یکم احساس عذاب وجدان بهم دست میده که نمیتونم خودم ازت مواظبت کنم اما بدون الان تو برام مهمترین انگیزه هستی تا درسم رو تموم کنم.

میخوام تا اونجایی که میتونم یه مامان کامل باشم برات.

انقدر این روزها شیرین شدی و بازیگوش که وقتی میخوابی با همه فرصتی که بهم برای رسیدن به کارها میدی اما دلم برای بودن باهات تنگ میشه.

دوستت دارم پسرم به اندازه همه عشق مادری.

10

2006-09-30T06:30:00.001+03:30

پسرک سامورایی
عزیزم
با این تیپ ژاپنی که زدی خیلی بامزه شدی. به نظرم این یکی از بهترین عکسهای دوماهگیت باشه. اون ژستت منو کشته.

9

2006-09-30T06:30:00.000+03:30

سام میخوام برات یه اعتراف کنم.

پسرکم من مامان خودخواهی هستم.
اون روزهایی که موهات ریخته بود و داشتی مرحله نوزادی رو میگذروندی همش میترسیدم نکنه این شکلی بمونی.
دوست داشتم پسرم قشنگترین باشه.
میدونی من که بینهایت دوستت دارم هر شکلی که باشی اما دلم میخواست دیگران هم دوستت داشته باشند.

شاید یه روزی وقتی خودت بچه دار شدی حرفم رو بفهمی.

14

2006-08-20T16:30:00.000+03:30

تو از دنیای فرشته ها اومدی.
با خودت زیبایی سوغات آووردی.

11

2006-08-01T11:30:00.000+03:30

کودکم
برای اولین بار در آغوشت گرفتم.شاید اثر دارو ها بود یا سی ساعت درد یا زایمان فقط گیج بودم و هیچی نمیفهمیدم.
برام غیر منتظره بود دیدن یه موجود کوچولو از خودم.
باورم نمیشد که تویی.
اون لحظه که داشتی به دنیا میومدی چشمم به ساعت بود تا لحظه اش رو به حافظه ام بسپارم.
حس عجیبی بود زایش.
وقتی صدات اومد و وقتی پرستار تو رو تو حوله سفید نشونم داد هنوز باورم نمیشد که میشه معجزه کرد.
فقط اشک بود که میومد و من که نمیفهمیدم از شادی ه یا پایان با هم بودنمون.

12

2006-07-21T16:30:00.000+03:30

برای اومدنت اتاق رو مرتب کردیم.
با همه کوچیکی خونه مون اما سعی کردیم بهترین رو برات فراهم کنیم.
دوست دارم برات بهترین مادر دنیا باشم.
ولی تو همیشه بهترین پسر دنیا هستی برای من.
قدمت مبارک باشه.

2

2006-06-20T08:45:00.000+03:30

پسر پر جنب و جوشم

سلام.

چرا انقدر نا آرومی میکنی و همش در حال تکون خوردنی؟ ازساعت شش که ما بیدار میشیم تا شب که بیهوش بشیم تمام مدت در حال تقلا کردن هستی. حتمن وقتی من خوابم هم مشغولی اما من نمیفهمم! نمیدونم اگر بیرون هم بیایی میخواهی انقدر شیطونی کنی.

هر روز که میگذره بیشتر دوست دارم. الان وقتی به ماههای اول نگاه میکنم میبینم اون موقع احساسم چقدر ضعیف بوده و حالا انقدر دوستت دارم که فکر میکنم با هیچ کدوم از احساس هایی که تا حالا داشتم قابل مقایسه نیست.

این روزها خیلی گرمه و من هم بیشتر از پارسال گرمایی شدم. تو هم اون تو گرما رو احساس میکنی؟

شوشو هم هر روز میگه کاش زودتر میومد بیرون. دلمون میخواد زندگی خوبی داشته باشی و تا هر وقت که خواستی با ما بمونی و هر وقت هم که خواستی بری دنبال سرنوشت خودت.

دیگه چیزی به اومدنت نمونده. اما ما هنوز وسایل لازم رو نخریدیم. میدونی دوست ندارم از اول به تجمل عادت کنیم. زندگیمون رو همینجور ساده که هست بیشتر دوست دارم و دلم میخواد تو هم به زیبایی و سادگی رو تجربه کنی.

1

2006-05-23T06:14:00.000+03:30

پسرم سلام.
باز کردن این وبلاگ از اولین کارها برای ثبت خاطراتت هست. البته عکسهای سونو رو هم نگه داشتم تا بعدن ببینی تو دل من که بودی مراحل رشدت چطور بوده.

باید از بابای سام هم بخوام که برات بنویسه. من همیشه برات بی‌تا میمونم اما فعلن میگیم بابا تا شوشو تصمیم بگیره چی دوست داره صداش کنی.

الان که اینا رو مینویسم دانشگاه هستم؛ یه روز خوب بهاریه و تو هم مشغول وول خوردن تو دلم هستی. تا به دنیا اومدنت گاه‌گاهی برات اینجا مینویسم اما بعدش سعی میکنم بیشتر خاطره‌هات رو ثبت کنم که وقتی بزرگ شدی بخونی.

میدونی فکر میکنم وقتی تو بزرگ بشی زندگی هامون خیلی عوض شده باشه و داشتن یه دفترچه خاطرات اینترنتی خیلی هم چیز مهمی نباشه.

به قول ژاپنی ها دلمون میخواد که خیلی زود صورتت رو ببینیم.

2006-05-19T07:23:00.000+03:30

test